Na chwilę bez niego..

Ponoć potrzeba miliona dwustu tysięcy komarów, by wyssać z człowieka całą krew i odnoszę wrażenie, że wystarczająca ich ilość zgromadziła się na piętnastu arach dziesięciocentymetrowej trawy porastającej moje obejście. Sadystycznie życzyłabym sobie, żeby choć ułamek ich populacji potopił się w wielkich kroplach padającego właśnie deszczu, ale ponieważ burza bardziej dudni niż moczy, pewnie spotkamy się jutrzejszego wieczora, kiedy znów chmarą wzbiją się w powietrze, wysuszywszy skrzydełka po dzisiejszym prysznicu. Może jednak powinnam litościwie znosić ich towarzystwo; ba, może nawet powinnam dać się pokąsać od czasu do czasu, bo obok kotów trzynastu milion z ogonem komarów stanowi moje jedyne towarzystwo. Bez Duńskiego dni mijają mi niespieszniej, leniwie organizuję sobie czas, leniwie wstaję, czytam, gotuję, koty doglądam, śpię. Leniwie właśnie patrzę na ścianę deszczu w międzyczasie za oknem wyrosłą i wzrasta we mnie nadzieja na utopienie upierdliwej chmary, choć pewnie prędzej utopię wyniesione na ulewę storczyki, których nie mam odwagi przynieść. Leniwie za chwilę obejrzę mecz finałowy, leniwie wypiję wieczorną kawę, zjem ulubione lody czekoladowe. Dobrze mi, kiedy on jest; dobrze mi na chwilę bez niego. Był czas, że mieszkałam sama. Zaprzyjaźniłam się z potworami z drugiego pokoju, z krasnoludkami ze strychu i duchami zza okna. Współistnieliśmy, nie wchodząc sobie w drogę. Jakieś pięć lat temu wprowadził się Duński. Przyjechał z radiem, zajął miejsce w szafie, otoczył mnie nadopiekuńczością i zdemolował dni. Przyzwyczajona do samej siebie, niewygodnie umościłam się między rozwieszonym między mną a nim czasem, między siecią moich, jego i naszych potrzeb, między moim a jego egoizmem. Z czasem niewygoda się wygładzała, starły się uwierające kanty, przestały doskwierać otarcia. Polubiłam wspólne bycie, ale lubię odetchnąć. Przewrotnie lubię też chmary komarów, bo skoro są, jest lato.