Jane Doe w Szczecinie..

Nie miałabym nic przeciw utknięciu gdzieś na Bora Bora. W ziemskim raju mogłabym wegetować nawet pod mostem i, dziękując losowi za utknięcie w miejscu odpowiednim, machnęłabym ręką na piętnaście do czterdziestu dwóch tysięcy, które zeżarłoby bankrutujące biuro podróży. Machać ręką na niewyobrażalne pieniądze mogę sobie do woli, ponieważ Polinezja Francuska leży poza zasięgiem nie tylko możliwości, ale i marzeń. Tymczasem wczoraj utknęłam w Opolu, a w najbliższym czasie mam nadzieję na kilka godzin utknąć w Szczecinie. Do Szczecina mam sentyment, choć/ponieważ byłam w tym mieście u zarania mojego życia i pamiętam jedynie dom towarowy Puchatek, przy czym nie wiem, czy nazwy nie zapożyczyłam od kieleckiego przybytku. Tak czy inaczej, jestem przekonana, że ta podróż mnie zachwyci, miasto bowiem leży niedaleko magicznego miejsca mojego dzieciństwa i tych kilka godzin tam ma stanowić substytut powrotu w przeszłość zapisaną w pamięci jako ideał. Zresztą, doszłam do momentu, w którym każdy wyjazd z pipidówki jest błogosławieństwem, więc anonimowy spacer od dworca do Placu Grunwaldzkiego i z powrotem zniweluje moją zapyziałość. O wyrwaniu się zaczynam śnić. Dosłownie. Sny jednak wodzą mnie na manowce, zaczynając się niebem, kończą się w rodzimym piekle. Ot, choćby wtedy, kiedy śniło mi się, że byłam w hotelu w Chinach. Już przebierałam nogami w oczekiwaniu na następny dzień, na ujrzenie wszystkich cudów Państwa Środka, rankiem jednak wyszłam z hotelu wprost na polną dróżkę za moim domem, wpadałam na upierdliwego znajomego, a na deser ugryzł mnie w rękę jeż. We śnie jednak pipidówce brakowało czegoś, co mnie owiewa, kiedy jadę na rowerze byle gdzie. Brakowało jej zapachu jabłek, piołunu i za chwilę burzy.

Tymczasem wieczorem ruszam do Kołobrzegu. Do zobaczenia.