Agresywny stand-by..

Cześć, mam na imię tanya i jestem mentalnym agresjoholikiem. Złośliwie bulgoczące złością myśli czają się w zakamarkach świado- i nieświadomości, a kiedy je pogłaskać opuszką nadgorliwości, błyskawicznie przechodzą z żarzącego się leniwie trybu stand-by w jazgoczący pod czaszką ciąg awantur. Kłócę się przecież głównie sama ze sobą, dywagując bezgłośnie, co powiedziałabym w takiej i siakiej sytuacji, po czym przemilczam niewygodne kwestie, bo nie znajduję odpowiednich słów. Te znalezione rozpętałyby bowiem lokalny armagedon, bo nie umiałabym ubrać ich w dyplomatyczne garniturki, a rzuciłabym kawę na ławę, ta zaś, bawełną niezabezpieczona, bezlitośnie potłukłaby szklany blat. Powinnam zapisać się na kurs machania ręką na kwestie przeciętnie istotne, te jednak potrafią zaprzątnąć moją uwagę w sposób absolutny i nie zostawiają miejsca na oddech, a oddech to podstawa żywota, prawda J.? Oddycham jednak, płytko a niestrudzenie, i tłumaczę sobie, że widocznie nie mam większych zmartwień, więc wynajduję sobie mniejsze. Nie do końca jest to prawda, ale skoro kolosy na nieglinianych nogach ruszyć się z miejsca chwilowo nie dają, czymś myśli zająć trzeba. Ot, choćby atakującą mnie zewsząd nadgorliwością. Przejawia się ona, na przykład, dwiema szkolnymi nasiadówkami, na których wysłucham steku bzdurnych sprawozdań z niczego, które będziemy gremialnie rozbierać na czynniki pierwsze, milczeniem lub płochliwymi zdaniami zbywając kwestie zasługujące na priorytet. I jeszcze dzisiejszym dniem spędzonym na wyczekiwaniu tłumów rekrutów pchających się do szkolnego budynku drzwiami i oknami w postaci jednego dziewczęcia, które postanowiło przyjść akurat dziś, taką propozycję dostawszy wczoraj przez telefon. Dodatkowo jeszcze kolegą, który, uprzedzony, że jestem z daleka od domu i ładowarki, i że telefon mam na wykończeniu, dzwonił do mnie wczoraj z pierdołami niegodnymi wybrania numeru, a dzięki którym nie poczułam się jak niezastąpiona szefowa komisji, a jak nękana w dniu wolnym kobieta. A także koleżanką, która cudzych chamów krytykuje na czym świat stoi, swojego zaś broni pazurami przed moimi wrednymi zakusami obniżenia mu oceny z zachowania, bo skoro nikt inny nie odkrył w nim chama, to pewnie moja wielka wina, że postawiłam mu niezasłużoną ocenę dopuszczającą i siedemnastoletnie dziecko się obraziło, bo przecież ono chciało trójkę, a w ogóle to jakby był niegrzeczny w stosunku do jeszcze kilku nauczycieli, a skoro tylko wobec mnie, to phi. I wreszcie zaangażowaniem Duńskiego w pocieszanie mojej prywatnej koleżanki po związkowych przejściach, które to zaangażowanie stawia mnie i ją w sytuacji niezręcznej, gdy tymczasem Duński zdaje się nie dostrzegać naszego skrępowania, entuzjastycznie cyzelując w rozmowach ze znajomą domorosłą psychologię. Tymczasem, skoro już wyrzuciłam z siebie żale, postanowiłam mieć powyższe w dupie, jem arbuza, wypiję mrożoną kawę i zapadnę się w Afrykę moczem i magią pachnącą. I tego się trzymajmy.