Blog, który zszedł na ogórki..

Mam się wyluzować, bo są wakacje. To zalecenie dostaję każdorazowo, gdy na portalu podzielę się refleksją nad niemożnością posiadania marchewkowych włosów i piegów tysiąca, nad lipcowym mrozem, nad Bulderem śpiewającym po duńsku Międzynarodówkę czy nad bezlitośnie mnie katującym składnią panem Wiśniewskim; Januszem Leonem, żeby wątpliwości nie siać. Gdyby ów zalecający był moim osobistym psychologiem, wyrzuciłabym na bruk jego i rady, które wpędzają mnie w stres, jakiego nie przeżywam, opowiadając o kwestiach wyżej wymienionych. Mogłabym owego pana skasować z listy znajomych, ale ponieważ jest najbardziej zagorzałym komentatorem mojego uzewnętrzniania się, pewnie by się szybko zorientował, więc się kryguję. No i nosi moje nazwisko i trochę głupio wyrzucać z portalu ewentualnego wujka, kuzyna czy kogo tam: daty urodzenia nie podał, a ja z rodziną z dużego miasta L. nigdy nie wyszłam nawet na żadnym okolicznościowym zdjęciu, o spotkaniu oko w oko nie wspominając. Do tego właśnie odkryłam, że powinowaty ów jest spod znaku bliźniąt, a że na co dzień z takim okazem mam do czynienia, uodporniona jestem. Tak czy inaczej, jego terapia odniosła niejaki skutek, bowiem w głowie mi się zazieleniło, myśli się rozmemłały, a blog zszedł na ogórki. Żeby jednak do końca nie zabić szarych komórek, ukulturalniam się domowymi sposobami, co zresztą zasygnalizowałam w poprzednich notkach, i dogrzewam się czym mogę, a mogę paleniem w piecu, wdziewaniem drugiego swetra, zakładaniem zimowych skarpetek, piciem hektolitrów herbaty, bo kawa mniej rozgrzewa, przeklinaniem pogody i zastanawianiem się, jakim cudem przeżywam okres listopadowo-marcowy w jedynie dwóch parach skarpetek i podwójnej warstwie swetrów, skoro w lipcowych plus dwudziestu moje wyposażenie jest niemal identyczne. Zabełkotałam w tym zdaniu niczym pan Wiśniewski, staję się zdecydowanie zbyt podatna na wpływy. A propos, do wyżej wymienionego pana staram się jakoś przekonać, bo po mojej lewicy w pokoju nauczycielskim siedzi jego wielka miłośniczka i muszę słuchać peanów na jego cześć po każdej kolejnej książce, zastanawiam się więc, czy to tylko ja jestem taką nielubiącą literatury wielkiej ignorantką, czy rzeczywiście ów pan nie do strawienia bełkocze, banalizuje i idealizuje. Myślę, że kwestia ta nie będzie zaprzątać dłużej moich myśli, dobrnąwszy do strony numer 31, rzuciłam bowiem pana Wiśniewskiego w kąt, a po kilku stronach już zaczęłam lubić stuletniego staruszka, który uciekł z domu opieki, ukradł małolatowi walizkę, bo może w niej znajdzie odpowiednie buty i kapelusz, i ruszył tam, gdzie da się dojechać za 50 koron. Ufam, że w czasie swojej kolorowej podróży w czasie i przestrzeni nie spotka ani zjaw dziewczynek, ani psów o krwawoczerwonych oczach, tych już bowiem mam po dziurki w nosie. Zresztą, horrory wpędzają mnie w zakłopotanie, bo muszę się przed sobą przyznawać, że czuję się mało zręcznie wiedząc, iż za plecami mam cały pokój, nie dajcie bogowie, wypełniony duchami wszelkiej maści. Dużo lepiej się czuję wiedząc, że za plecami mam ścianę, co w sumie jest jedynie sposobem na poprawienie sobie samopoczucia, wiadomo bowiem wszem i wobec, że dla upiorów mury nie stanowią żadnej przeszkody. Zupełnie jednak nie żałuję, że obejrzałam nielegalnie ściągnięty miniserial von Triera, w którym wydarzenia są tak irracjonalne, a zachowanie bohaterów tak abstrakcyjne, że ignoruję wszelkie dłużyzny oraz obecność ludzkich i psich duchów i doczekać się nie mogę ostatniego odcinka, żałując jednocześnie, że po nim już nie będzie kolejnych. Dziwne, że miejsce, w którym relacje międzyludzkie są wystarczająco toksyczne, neurotyczne i niespokojne, bym poczuła się jak w nielubianym domu, przyciąga mnie bardziej niż relacja z piekła, bardziej dla mnie zawsze fascynującego niż układne niebo. Widać lepsze piekiełko znane niż bełkotliwe.