Zmęczona sobą?..

Jestem zmęczona bezcelowością wypełniania rubryk, sumowania słupków, tworzenia wykresów, pisania podsumowań, z których nie wyciąga się żadnych wniosków, a jedynie składa na wciąż rosnącą stertę makulatury. Jestem zmęczona niechęcią do powyższych czynności, których wykonanie odwlekam w nieskończoność, zostawiam na ostatnią chwilę, a potem terminy ostateczne wpędzają mnie w panikę, bo i tak te rzeczy muszę odhaczyć, łaski nie robię. Jestem zmęczona półprzytomnymi rankami, kiedy budzik wyrywa mnie z najlepszej fazy snu, w którym spaceruję beztrosko, mając w poważaniu cały babrający się w pośpiechu świat. Jestem zmęczona popołudniami naszpikowanymi opadającymi z niewyspania powiekami i rozchełstanymi wieczorami, bo zamiast zabrać się za coś konstruktywnego, pozwalam czasowi przeciekać przez palce, stawiając pasjansa albo wgapiając się w nieładującą stronę FrontierVille'a. Jestem zmęczona parskającymi, zakatarzonymi kotami, pochrapującymi cicho w czasie niespokojnego snu, reagującymi jednak na każdy stuk w kuchni, choć wydaje się, iż są tak umęczone chorobą, że nie mogą ruszyć ani łapą przednią, ani tylną. Jestem zmęczona kurczącą się listą blogowych linków, których nie kasuję w nadziei na odwrócenie niebytu i odtworzenie intensywności wirtualnych kontaktów wypełnionych kompletnie niewirtualnymi realacjami. Jestem zmęczona pozostawionymi bez odpowiedzi e-mailami różnej maści, i tymi formalnymi, bo zamykają drogę do spełnienia podstawowego noworocznego marzenia, i tymi nieformalnymi, które emocjonalnie wagę mają niepomiernie większą, choć pragnień nie spełniają. Jestem zmęczona moją naiwną wiarą, że świat nie obraca się jedynie wokół pieniądza i koneksji, i że kiedyś ci lokalnie ważni postawią wreszcie na pierwszym miejscu dobro ogółu. Jestem zmęczona kłamstwami, które są od kogoś silniejsze, a które motają sieć wokół osób trzecich, niemożnością znalezienia sposobu na wyplątanie tego kogoś z kokonu i obawą, że wyciągnięta pomocna dłoń może zostać nie tylko pogryziona, ale i odgryziona. Jestem zmęczona składaniem banalnych słów w misterne zdania, a może odwrotnie, i zbliżającym się milowymi krokami musem ubrania wspomnień w sformalizowane słowa. Jestem zmęczona pięcioma wersjami jednego wydarzenia, którego nie byłam świadkiem, ale w pośredni sposób byłam jego bohaterką; nie lubię nie wiedzieć, co mam o sytuacji myśleć, jak zareagować, czy w ogóle ruszać gówno, które tymczasowo nie śmierdzi. Jestem zmęczona własnym niezdecydowaniem, czy mam być do bólu dyplomatyczna, czy walnąć prosto z mostu, bo dyplomacja potrafi zostać opacznie zinterpretowana, i cudzą nieumiejętnością wyłożenia kawy na ławę, skłonnością do kluczenia między decyzjami i intrygami. Jestem zmęczona moim słowotokiem, tendencją do wpadania innym w słowo, osobowością nieustannie trajkotającej katarynki, jakbym chciała się nagadać na zapas, bo w domu obecnie jedynie do kotów gębę otwieram. Jestem zmęczona niemożnością wstrzelenia się w żadną książkę, brakiem zachwytu, nieogarnianiem znaczeń, niedocenianiem słów, czytaniem kapkę na przymus, by umieścić kilkuwyrazową recenzję na portalu (tutaj). Jestem zmęczona nieustającą dyskusją o ilości wciąż nieumytych okien, perspektywą rozesłania życzeń koszyczków pełnych króliczków i przewidywaniem, że za chwilę ktoś zadzwoni i będzie mnie przekonywał, że święta należy spędzać gromadnie. Jestem zmęczona moim własnym wdupiemaniem wszystkiego wokół w obliczu odpowiedzialności, jaka ciąży na mnie od kilku lat i nadziei, jaką się w moich działaniach pokłada. Jestem zmęczona wyciszeniem emocji, bo chciałabym, by wiosennie wirowały, wibrowały, wariowały, a one wydają się być perfekcyjnie obojętne, choć jeszcze przed chwilą za gardło ściskały. Jestem zmęczona trzymaniem powyższego i wyżej niewymienionego tylko dla siebie, bo wyznaczyłam sobie sztuczną granicę dzielenia się ze światem moim wewnętrznym potarganiem.

Jestem zmęczona sobą?

Dodam, że nie jestem zmęczona wiosną, zielenią, ciepłem.
I że na pewno będę zmęczona ewentualnym mnie pocieszaniem.