To tylko film?..

W pipidówce jest jak w programie Big Brother. Nie można się rozpłynąć, wtopić w tło, zniknąć. Zawsze trzeba trzymać fason przed obiektywami wścibskich zza szyb, bo a nuż zauważą jakieś karygodne niedociągnięcie. W mieście mogę się zasymilować z ulicą, spacerować wolna od spojrzeń. Iść objuczona dwiema reklamówkami książek, w tym przepięknym albumem z obrazami Rafała Olbińskiego, ilustrowanymi opowiadaniami jego autorstwa. Wypić dużą, białą kawę i, czytając "Dom duchów", stracić przy niej resztki złudzeń, co do tego, że wyrośnie ze mnie pisarka. Obejrzeć "Salę samobójców", ocierać łzy przez połowę filmu, a potem nie móc się pozbierać na ławce w galerii.

Wydaje się, że wieki nie byłam w kinie. Przyszliśmy obejrzeć film, który wzbudza emocje. Różne, poczytałam co nieco w sieci. Mną wstrząsnął. Jestem z pokolenia, dla którego drastyczne słowa wystarczą, realistyczny obraz jedynie wzmaga traumę odczuwania. Jednocześnie jestem zwierzęciem wirtualnym, regularnym fejsbukowcem, sieć nie jest dla mnie światem poza moim jestestwem, przeciwnie, w sieć jestem wsiąknięta, więc nic co z sieci nie powinno mi być obce. Siedziałam jednak oniemiała, na bezdechu, przyszpilona. Układałam sobie tę historię raz za razem z głowie i wciąż wychodził mi obraz zniekształcony obojętnością, bezwzględnością, beztroską, niemyśleniem o konsekwencjach. Obraz, na który nałożyło się moje niedowierzanie, że nierealność tak może człowieka uwięzić, że zacznie w nią wierzyć mocniej niż w to, co wokół niego, że bardziej zaufa avatarom niż ludziom, i że ktoś kryjący się pod wirtualnym nickiem może wywrócić system wartości na lewą stronę. I kiedy tak ja rozpadałam się emocjonalnie, ludzie jedli popcorn, pili colę. Kiedy mnie łzy leciały ciurkiem, inni śmiali się w trakcie seansu i tuż po.

Zamykam oczy i nie widzę Clary jasnowidzącej, nie widzę syreny z okładki albumu. Widzę twarz umierającego chłopaka wyświetloną na komputerowym monitorze i zwiększającą się liczbę polubień.

I wciąż nie umiem znaleźć słów.