Austriackie minirefleksje..

Pociąg do Wiednia mknął w stronę narastającej wiosny. Mknął przez zieleń traw, przydymiony błękit nieba, przekwitłą żółć bazi, nieśmiałą biel kwiatów. Wiatr bawił się wiotkimi gałązkami brzóz, z rozłożystych grabów zwisały ciężkie kiście jemioły, słońce grało w berka z cieniem, wysuszona szaroburość toczyła walkę z pastelowym rozbuchaniem. W szybie pedantycznie operujący gumką student pilnie stawiał dwoma ołówkami w podwojonym zeszycie równiutkie rządki francuskich liter. Inną już szybę klepał malutką rączką czeski dwulatek, zafascynowany owcą z cieniem wilka na okładce mojej książki, zakładką z kawą i ciastkiem i polską mową, delikatnie inną od tej, którą słyszy na co dzień.

Zobaczyć Wiedeń i umrzeć. Wiem, sentencja mówi o Neapolu i bynajmniej nie w kontekście zachwytu architekturą, skoro jednak to austriacka stolica zrobiła na mnie szczególne wrażenie kilkanaście lat temu, ona właśnie królowała w marzeniach o odnowieniu wspomnień. Nie zawiodłam się. Pomniki wykute w skale, delikatne niczym rzeźby w miękkim drewnie; Hofburg - muzeum przepychu i przygaszenia, rozmachu i rozczarowania, tętniące i tęskniące; Schonbrunn jeszcze nierozkwitłe, jeszcze uśpione, już pączkujące, już bratkami usiane; spacer uliczkami w cieniu katedry świętego Szczepana. Klimat wielkiego miasta, atmosfera spowolnienia.

Każdy z grupie musi pełnić jakąś funkcję. Mnie przypadła rola maniakalnie kompletującego fotograficzną dokumentację Japończyka, Vice pełniła wiele różnych ról zależnie od bieżących potrzeb, lokalna gwiazda wciskała się w kostium gwiazdy formatu europejskiego. Nie pasował. Jej nie uwierał, nas zahaczał kanciastymi cięciami. Szczególnie cienka jest granica między namolnością i krzykliwością a serdecznością i towarzyskością. Sama nie wiem, czy umiejętność niedostrzegania ironii w obcych oczach jest szczęściem czy przeciwnie.

Frauenkirchen jest ponad dwa razy mniejsze od pipidówki, zadziwia jednak ilością restauracji, kawiarni, piwiarni, winiarni. Tymczasem u nas są ze cztery ledwie zipiące i nie najwyższych lotów lokale. Tak, Austriacy są na pewno bez porównania bogatsi, ale trzeba wziąć pod uwagę również fakt, że pipidówkowi mieszkańcy prędzej sami namordują się nad schabowym z kapustą niż dadzą zarobić drugiemu. Wcale jednak nie tylko o finanse tutaj chodzi, bo tegoż schabowego w większym mieście sobie nie żałują.

Polscy uczniowie nie piją, wypaliła gwiazda, kiedy delektowaliśmy się winami w trzech smakach. Nie udało się nie wyczuć sarkazmu w pomrukach obcokrajowców pamiętających zupełnie inny obrazek z wizyty u nas. Bo polscy uczniowie piją na zapas. Podczas gdy inni trzymają kieliszki na stole, legalnie, bez czajenia się, nasi rozglądają się konspiracyjnie, niemal im się głowy nie ukręcą, po czym - błędnie przekonani o tym, że nikt ich nie widzi - wychylają kilka lufek, jedną za drugą, by skorzystać z okazji i nadrobić mające ich ewentualnie ominąć w przyszłości kolejki.

Dni rozpieszczały nas latem. Słońce przeświecało przez dachy warsztatów i zaglądało w okna domów w skansenie w Monchhof, opalało ramiona podczas obiadu w węgierskim skansenie w mieście Fertod, smagało twarze na kiwających się od wiatru wieżach obserwacyjnych w Parku Narodowym Neusiedler See - Seewinkler, parzyło w buty, kiedy siedziałyśmy na trawie, mając ptactwo przed sobą a bydło za sobą. Urywający głowy ale ciepły wiatr plątał nam włosy podczas pożegnalnego rejsu po Jeziorze Nezyderskim, jego szum przeplatał się ze skoczną melodią harmonii i rytmem wystukiwanym na oryginalnym instrumencie w kształcie łuku z czerwoną diablą głową kiwającą się na czubku.

Wróciliśmy do Polski zadziwiająco brudnej, zauważyły zachwycone austriackim porządkiem uczennice. Nikt za nas nie śmieci, mruknęłam. Sami pstrzymy sobie krajobraz brzydotą.