Językowa fanaberia..

Kuriozalność sytuacji, w której pytam, dlaczego Jess (która się jako Jess nie urodziła) usilnie mówi do mnie po angielsku, skoro ja się do niej po polsku zwracam, a ona mi na to, że do każdego tak mówi, a w ogóle to dla mnie zawsze Duński był najważniejszy, doprowadza mnie do łez. Ze śmiechu. Przyznam, że moje pytanie obcesowe było i obliczone na zaczepienie jej, na wywołanie gwałtownej reakcji, bo świetnie wiem, że Jess od zawsze preferuje konwersacje w języku angielskim, choć od urodzenia mieszka w Polsce, jej rodzice są Polakami i nie mam pojęcia, czy kiedykolwiek w kraju niepolskim była. Zresztą, były czasy, kiedy dużo rozmawiałyśmy w tymże języku, poznałyśmy się bowiem na angielskojęzycznym czacie. Sądziłam jednak, że wyrosła ze swoich nastoletnich buntów przeciw mowie ojczystej, jest już przecież dorosłą kobietą. Nic z tego, Jess unika języka polskiego jak ognia, nie mówi w nim, nie ogląda polskiej telewizji, nie słucha polskiego muzyki, niemal nie ma polskich znajomych. Wszystko to wyłuszczyła mi starannie w mailu, który dostałam po kilku dniach milczenia i myślenia. Wynikało z niego jasno, że udzielając jej odpowiedzi w języku ojczystym, nie szanuję jej wyborów, że język niećwiczony popada w zapomnienie, ona zaś angielskiego zapomnieć by nie chciała, a nie ma innych możliwości go używania niż internetowe rozmówki, że nienawidzi osób, które mówią po polsku, tylko dlatego, że są z Polski, a w ogóle to dla mnie zawsze Duński był najważniejszy. Bo tenże argument padł na końcu, nie był więc koronnym, jak mniemam. Nie powiem, że mnie przekonała. Tym bardziej, że punktem wyjścia dla naszej słownej potyczki było moje zdanie, napisane w języku polskim.

Niech sobie jednak Jess mówi wszystkimi językami świata, generalnie nie jest to moje zmartwienie, bowiem na co dzień niewielki mamy ze sobą kontakt. Nic to również, że naprzemiennie śmieszy mnie i irytuje fanaberyjne cierpienie wywołane koniecznością używania polskiej mowy - jak wyżej, pewnie nasze relacje się po językowej dyskusji jeszcze oziębią. Poznałam już kilka osób, które tuż po przekroczeniu granicy, zaczynały używać jedynie języka kraju docelowego, niezależnie od tego, czy rozmawiały z kimś, kto polskiego nie zna czy z użytkownikiem naszego ojczystego. Ba, osoby te udawały, że polskiego już nie znają, będąc bowiem od kilku dni w innym kraju i rodzimej mowy nie używając, w mgnieniu oka nabawiły się językowej amnezji. Co więcej, były w swojej obcojęzyczności bardziej obcojęzyczni niż rodzimi użytkownicy danego języka. Strawiłam rozdrażnienie nimi, przeżyję i Jess. Rozumiem, że nie wszyscy muszą pałać do polskiego moim uwielbieniem, nie wszyscy muszą nim przesiąkać, w nim czuć, doznawać. Trafiła jednak na mnie Jess niczym kosa na kamień, bo nienawiści do języka rodzimego tolerować nie potrafię. Nienawiści zupełnie nieuargumentowanej, bo miłość do angielskiego nie jest dla mnie wystarczającym uzasadnieniem; sama go znam i używam, więc wiem, że miłość do jednego języka, nie wyklucza sympatii dla drugiego, trzeciego, setnego. Podczas gdy nie wywieszam w państwowe święta flagi, nie prężę się, gdy słyszę hymn państwowy, nie obnoszę się z przesadnym patriotyzmem, w kwestii języka i pochodzenia jestem nieugięta: Polakiem się zostaje na zawsze, nie da się zmienić miejsca urodzenia. Można je jedynie przekłamać.

--
Śnieg w maju? To żart jakiś, myślę ja, wgapiając się w płaty jak w styczniu.
Śnieg w maju? To żart jakiś, myślą koty, cofając się ostentacyjne z progu.