O końcu świata, długowieczności i straszeniu namolnych dzieci..

Świat nie zakończył się spektakularną katastrofą w sobotę o osiemnastej czasu zapewne amerykańskiego. Nie zakończył się też w amerykańskim stylu wężami zalewającymi ziemię, zatrzymującym się jądrem naszej planety, rozbijającą nas w drobny mak asteroidą, nie zamarzł, nie roztopił się, nie rozpadł na kawałki. Groźnie jednak było, bo punkt osiemnasta czasu polskiego nad pipidówką, w której mieszka brat, bratowa i dwójka ich dzieci, rozpętała się burza z piorunami bijącymi tuż obok bloku, co wpędziło starszą z pociech w stan katatonicznej paniki. Uspokojona faktem, że przecież to amerykański prorok koniec człowieczego istnienia zapowiedział zgodziła się przespać armagedon, po czym w niedzielę rano obudziła się zupełnie niezdziwiona, że wciąż żyje. Wiadomo, złego licho nie bierze, więc wiedzieli, kiedy sobie ciotkę z diabłem za skórą zaprosić na weekend. Zresztą, pisane jest tak mi, jak i bratowej życie długie i pełne emocji, więc nie możemy skończyć marnie w wieku lat ledwie dziestu. Mnie długowieczność przepowiedziała Gretkowska, która - wbrew telewizyjnym zapewnieniom i niezliczonym badaniom naukowym - stwierdziła, że kobiety samotne żyją dłużej. Poprawiam sobie humor naciąganiem teorii, że samotne znaczy niezamężne, dzięki czemu się kwalifikuję. Zresztą, dodaję w myślach, skażeni nieznośną lekkością bytu serca i nerwy mają spokojniejsze. Bratowa za to ma szansę żyć długo, ponieważ jest nie tylko kobietą zamężną, co dobrze rokuje w pozagretkowskich kręgach, ale i pobożną, a niedawno w telewizji oznajmili, że modlący się regularnie, spokojniejsi są, co prowadzi do długowieczności właśnie. Nasze szanse się jednak wyrównują, bratowa bowiem choruje na kompulsywną potrzebę notorycznego ścierania, wycierania, przecierania i nie potrafi spokojnie usiedzieć pięciu minut przy kawie. Przyglądając się jej nieustannej krzątaninie, podziwiałam jednocześnie jej cierpliwość - nie sądzę, że udawaną na potrzeby mojego przyjazdu - do dwóch absorbujących dziewczynek, między którymi jest siedem lat różnicy, więc ich potrzeby zróżnicowane są jak języki afrykańskie. Takimiż zresztą językami do siebie w związku z tym mówią. Matka stara się to złożyć do kupy i przełożyć na język polski, co czasem się udaje, czasem niekoniecznie, ja zaś przez niecałe dwa dni poznałam całkiem niemało sposobów na godzenie dwóch dziecięcych światów, tego z zabawkami targanymi wszędzie w torebce, i tego z zalotnymi spinkami w rozwianych na huśtawce włosach. I tylko sposoby straszenia w nieznośnych momentach rozbawiały mnie do łez. W zapomnienie odeszła Baba Jaga i inne niemodne straszydła, teraz króluje straszenie muchą, która wleci dziecięciu tam, gdzie wlecieć nie powinna, jeśli dziecię będzie uparcie świeciło gołym tyłkiem. I powiedzcie, że to nie lepsze niż koniec świata.