Jak nie uszyć sześciu punktów..

Szycie jest trudniejsze niż życie. Niewątpliwie świadczy o tym fakt, że przeżyłam już swoje niemal czterdzieści lat w jako takiej równowadze emocjonalnej i psychicznej, podczas gdy do szycia podchodzę jak pies do wyjątkowo kolczastego jeża. Moja babcia, pedagog z krwi, kości, powołania i zamiłowania, czyli kobieta wybitnie cierpliwa, postanowiła swego czasu nauczyć mnie szyć. Usadziła mnie więc przy starym Łuczniku i próbowała przekonać, że równoczesne pokręcenie kółka prawą ręką i depnięcie czegoś dla mnie nienazwanego prawą nogą jest bułką z masłem, a tylko ja robię z tego wielkie mecyje. Babcina cierpliwość skończyła się mniej więcej po godzinie, kiedy okazało się, że ścieg wychodzi mi, i owszem, nawet niekoślawy, ale maszyna nijak do przodu szyć nie chce, a do tyłu, czyli w moją stronę, materiał wypluwa. Tego nawet nauczycielska anielskość babci nie zdzierżyła, choć zanim zabrała się za moją szwalniczą edukację, wyszkoliła w tej dziedzinie rzesze przeszłych pokoleń, moją mamę i ciotkę, czyli drugą córkę babci, wliczając. Tak, tak, obie one szyły, haftowały, na drutach robiły, do czego zamiłowania nie odziedziczyłam ani ja, ani moja siostra. Nic to, trzeba pogodzić się z myślą, że wszelkie zdolności dziewiarskie na poprzednim pokoleniu się skończyły i basta. I pocieszać się myślą, że jeden jedyny prostokątny worek, jaki udało mi się uszyć, długo jeszcze służył do przechowywania suszonych owoców.

Szyć jednak niewątpliwie umiem w przenośni. Nie obdarzając mnie żadną manualną zdolnością, natura zrekompensowała ów brak dając mi zdolność tworzenia czegoś z niemal niczego, dlatego nie jest dla mnie żadnym problemem poskładanie skrawków informacji w całkiem zgrabną szatkę i sprzedanie jej używając techniki słowotoku i pewności siebie w głosie. Owszem, przed odpowiedzią/wypowiedzią się stresuję, niewielkiej adrenalinki nie da się uniknąć, jednak wraz z wypowiedzeniem pierwszego słowa, cała moja trema ulatuje, a wiedza, często wcześniej nieuporządkowana i chaotycznie w przegródki powrzucana, klaruje się i wyłuskuję z jej zasobów to, co w danym momencie najbardziej potrzebne. Oczywiście, te wyrzucane na gorąco myśli nie zawsze są do końca wyważone i czasem udaje mi się popełnić niemałą gafę, jednak wybrnięcie z niezręcznej sytuacji można potraktować jako trening, który w niebagatelnym stopniu kształtuje zręczność wysławiania się i wyostrza refleks.

Umiejętności takiegoż szycia zdecydowanie brakuje większości naszych uczniów. Oni odpowiedzi ustnych nie znoszą serdecznie, a niepisemnych egzaminów boją się gorzej niż diabeł święconej wody. Pewnie dlatego trzy osoby nie pojawiły się na ustnej maturze. Powód? Ależ to proste, jak mi wyklarowało jedno dziewczę: nie czuli się nauczeni, bali się, że nie zdadzą, więc stanowili odpuścić. I tylko mój ptasi móżdżek czegoś tutaj nie ogarnia: skoro dziecię wychodzi z założenia, że mu się noga powinie, tym bardziej niczego nie ryzykuje przyjściem na egzamin. Nie uciuła potrzebnej ilości punktów - liczył się z taką możliwością, ale a nuż pojawi się łut szczęścia i uda się uzyskać owe wymarzone trzydzieści procent. Kiedy zaś maturzysta na egzamin nie przyjdzie, na starcie pozbawia się wszelkich szans. A szkoda, bo jednak liżąc co nieco języka, coś tam przez te trzy czy cztery lata w głowie utkwiło i może z tej niewielkiej wiedzy udałoby się uszyć sześć kształtnych punkcików. Nie zawsze jest to jednak możliwe, niestety, bo żeby cokolwiek uszyć, potrzebne są jednak i nici, i choćby skrawek materiału, bez tychże bowiem i Armani nie uszyje. Czterem osobom brakło dziś zasobów. Co będzie dalej?