Z premedytacją i niespodziewanie..

Z premedytacją dekapituję ciągle nieprzeterminowane marzenia. Wskutek nadmiernego dopieszczania z przyjaźnie dyndających u sufitu pragnień przepoczwarzyły się bowiem w kłujące niedotykalstwem potwory. Kształtuję je więc na nowo, przyczepiam rozkoszne główki, sztukuję pulchne kończyny, montuję błyszczącą nowością hydraulikę. Niby te same, a jakby inne. Tymczasem wpycham je głęboko w podświadomość, skąd wychyną niespodzianie, kiedy przyjdzie ich czas. Chętnie zaszyłabym się w czeluściach siebie wraz z nimi. Potrzebuję odrobiny samotności, a tu ciągle ktoś z czymś. Wyjątkowo się wokół mnie tłoczno zrobiło. Przekornie, zamiast zamknąć się w czterech ścianach, pojechałam wtapiać się w jasnogórską gawiedź, gdzie z japońską manierą pstrykałam zdjęcia wszystkiemu, co się rusza i co zastygło w bezruchu, sama zatrzymując czas przed Golgotą Dudy - Gracza; ta zawsze wsysa mnie w inny wymiar. Równie przekornie skusiłam się wczoraj na wieczorne pogawędki z od półtora roku widywaną jedynie sporadycznie młodzieżą. Z całą dwunastką mogłabym gadać do bladego świtu, przywołując wspomnienia, których powoli przestaję być świadoma. Ich dekapitacja byłaby mi zupełnie nie na rękę, te trzy lata razem to był dobry czas. I znów uświadomiłam sobie, że miałam szczęście trafiając właśnie na nich, a nie na nieznającego granic szczeniaka ze stolika obok. Wygląda na to, że pod koniec stycznia granicę, i to niejedną, przekroczę również ja: na Łotwie przyjdzie mi wertować tonę papierów, przebijać się przez tryliony pomysłów i świętować okrągłe urodziny. I w ten sposób niespodziewany mail od pana Michała zdekapitował braterskie plany wproszenia się do mnie, by wódkę pić.