Dzień, w którym nie skończył się świat..

Uśmiecham się, idąc szkolnym korytarzem. I mrucząc pod nosem od tygodnia pulsujących mi w głowie Foo Fighters. I pijąc żurawinowe piwo, którego jeszcze rok temu nie wzięłabym ze sklepowej półki. I zakładając na siebie kolejną warstwę chroniących mnie przez zewnętrznym/wewnętrznym zimnem ciuchów, przez które muszę obracać całe ciało, kiedy rozglądam się na ulicy w lewo i w prawo. I rzucając w kąt książkę noblistki, napisaną w czasie teraźniejszym, którego przebrnąć nie mogę, choć historia wydaje się zaciekawiać. I widząc rozedrganego Michaela Fassbendera, choć jego filmowa kreacja tkwi we mnie jak zadra, a streszczenie życia jego bohatera bynajmniej nie daje powodów do radości. I próbując umieścić w kadrze zaplątane w gałęzie gruszy dwie sójki. I zastanawiając się, czy w ogóle mam ochotę w poniedziałek wsiadać w pociąg i jechać na spotkanie ze świętami.

Uśmiecham się, choć to był paskudny tydzień, w którym od poniedziałku pozostaję zakleszczona między dwiema naszpikowanymi kłującymi emocjami nastolatkami, z których każda ma swoją wersję wydarzeń, prawdziwszą od prawdy strony przeciwnej. Uśmiecham się, choć niedobrze mi się robi odkąd przeczytałam bałwochwalczy hymn chwalący kogoś, kto zupełnie na szacunek swoim czynem nie zasługuje, ale tak umiejętnie manipuluje faktami, że powszechną opinię przekonał, iż wyobrażenia są mniej kłamliwe od prawd. Uśmiecham się, choć chwilę temu uświadomiłam sobie, że istnieje niezasypywalna przepaść między mną a kimś, z kim mogłabym zadzierzgnąć bliższe więzi, a czyje postrzeganie drugiego dna rzeczywistości jest tak dalekie mojemu, że aż dziwne, iż dogadujemy się całkiem nieźle na płaszczyźnie codzienności.

Uśmiecham się, bo wczoraj był dobry dzień.

Dzień, w którym na chwilę znów polubiłam to, co robię.