Gwałtownie chaotyczna..

Gdybym nie obawiała się śmierci zadyszkowej, niczym Forrest Gump, wstałabym z kanapy, wzuła tenisówki, zasłoniła oczy baseballówką i pobiegła, gdzie mnie oczy poniosą. Od morza do morza, przez Europę bez paszportów. Tymczasem, przykuta grubym łańcuchem rozsądku i zobowiązań, uciekam w rejony niefizyczne, choć wolałabym fizycznie wsiąść do samolotu i zgubić się w perfekcyjnie anonimowym Nowym Jorku. Może czas najwyższy, zamiast gnuśnieć w męczącej mnie pracy, zainwestować w krewetkowy interes, zbić majątek i uwić gniazdko gdzieś, gdzie pipidówszczyzna nie zagląda przez okno. Jakiś ochotnik na wspólnika?

Wyprawiając się w nowe rejony, zgłębiłam duszę człowieka okrzykniętego wcielonym diabłem, zastanawiając się, gdzie ja tego szatana przeoczyłam, po niemal czterystu słowach bowiem nie znalazłam ani ukruszonego rogu, ani rozwidlonego języka, ani niespokojnego ogona. Zdecydowanie bardziej zaniepokoił mnie wykrzywiający usta w diabelskim uśmiechu rosyjski Rotbart. Epatował złem pierwotnym, chaotycznym, niepoukładanym, uwypuklonym perfekcjonizmem białego łabędzia. Paradoksalnie lubię takie nieschowane zło, odpychają mnie diabły w anielskich skórach.

Wystygła kawa trąciła goryczką i wlewała się w zziębnięte żyły. Chciałabym wstać, rozetrzeć zgrabiałe ramiona, założyć szeleszczącą kurtkę, należało jednak siedzieć w ciszy i nie przeszkadzać trudzącemu się nad testem maturzyście. Ze ściany patrzyły na mnie karminowe usta Marylin Monroe. Wycięłam je z czarnobieli portretu, pod powiekami zaniosłam do domu i wrzuciłam do wazonu razem z siedmioma żółtymi, skulonymi tulipanami. Mieszanką koloru rozpraszają sen panoszący się jeszcze nie świtem o 6.15. Wypatrując pierwszych promieni, piję parzącą herbatę z cytryną. Tkwię w błogim połśnie.

Dlaczego, jeśli będę się wpatrywała w czystą kartkę wystarczająco długo, nie zapełni się ona samoistnie moimi myślami? Zdecydowanie pomogłoby mi to w napisaniu relacji z dnia, w którym zgubiłam się między milionem książek. Z dnia, kiedy znów się okazało, że karta płatnicza jest diabelskim wynalazkiem. Z dnia, w którym wykupiłam bilet pod drzewo sandałowe, gdzie siedzę zatopiona w odmienny byt, kontemplując cudze nieszczęsne życiorysy i cerując wyimaginowane dziury w moim. Mogłabym zapełnić kartkę gwałtownie chaotycznymi słowami, tymczasem potrzebny mi jest ład i skład.

I chciałabym przez chwilę chociaż być Björk.