Koszula Dejaniry..

Zanim ugrzęznę pod wyśnioną w cudzym śnie zasypującą mnie lawiną papierów, zanim wpadnę we wrześniową katatonię nienadążania za wymysłami, zanim zmienię się w wymacującego poranną drogę do szkoły półprzytomnego nauczyciela, jeszcze przez chwilę pobędę wspomnieniami w miejscu, gdzie muzyka, taniec i śpiew wypełniały moją duszę po czubeczki odczuwania. Będąc przeciętnie zagorzałą koneserką folkloru, występy na żywo zawsze oglądam z niekłamaną przyjemnością, kontemplując każdy szczegół choreografii, stroju, dźwięku, nastroju. Bynajmniej nie z punktu widzenia znawcy, a z perspektywy zachwyconego widza, któremu podoba się wszystko: od rodzimego mazura, przez argentyńską chacarera, wenezuelskie joropo, serbskie kolo, czeski furiant, francuskie bourrée i turecki zeybek. Tymczasem jutro przyjdzie mi na dobre otrząsnąć się z rozanielenia i wkroczyć w zorganizowaną codzienność wychowawcy klasy humanistycznej, do której wychowywania wcale nie garnę, ale do którego to wychowawstwa się nadaję, bo "tanya da sobie radę". Podobnie ogarnę jeszcze jedną drażliwą kwestię, żeby dyrekcja mogła spać spokojnie na przełomie czerwca i lipca, co byłoby teoretycznie mało możliwe, gdyby wspomnianym działaniem zajął się ktoś inny; w nieporadność innych w tym temacie zresztą zupełnie nie wierzę: choć ci inni twierdzą, że jestem niezastąpiona, domyślam się, że raczej mają na uwadze swój wolny od nerwów wiosenny czas i wolny od zobowiązań lipiec. Szukam dziury w całym, na zapas czarno widzę. Zamiast pławić się w sosie bycia docenianą, czekam na chwilę, w której przyozdobiona klejnotami komplementów koszula Dejaniry zacznie niedopowiedzeniami wżerać się w ciało i knuciem trawić mi wnętrzności. Aż wiosennie buchnę. Bynajmniej nie kwieciem.