30 tysięcy rozwieszonych skarpetek..

Rozumek mi się kurczy w tempie zastraszającym: ostatnio wiecznie czegoś nie rozumiem. Wprawdzie przeszło mi przez myśl, że zwyczajnie wielkie wizje ludzi wokół wcale nie są takie wielkie, a głupie raczej, ale postanowiłam nie zgrywać nadętej i to siebie uznać za niemądrą. Tym bardziej, że pewna sytuacja zmusiła mnie do zastanowienia się nad postrzeganiem cudzej głupoty, wiadomo bowiem, że spoglądamy na ludzi przez bardzo subiektywny pryzmat, ten zaś każe nam stawiać siebie na uprzywilejowanej pozycji. Tak więc głupota innych wcale nie musi być głupotą obiektywnie. W obliczu powyższego, wydaje się, że niezłym doświadczeniem mogłoby być spędzenie tygodnia czy dwóch w ciele zagorzałego wroga albo, jeszcze lepiej, nieprzeciętnego tępaka. Zmieniłoby to wiele perspektyw, nauczyło akceptacji albo przynajmniej tolerancji. Niestety, mogłoby się okazać, że w tej chwili musiałabym się wcielić w zbyt wiele dusz, co skutkowałoby brakiem czasu na bycie sobą, dlatego wciąż z niedowierzaniem obserwuję rozwój steku cudzych wizji, które pozostają w całkowitej niezgodzie z moim pomysłem na najbliższą przyszłość. I znów dochodzimy do niechcianego meritum: nie rozumiejąc cudzych działań, uważam je za głupie. Tymczasem, jak już wyżej ustaliłam, to mój rozumek nieustannie się kurczy.

Do konkretów przechodząc, nie pojmuję, dlaczego moi humaniści nabrzmiewają do rozmiarów klasy za chwilę trzydziestoosobowej, podczas gdy klasa równoległa liczy sobie osób niespełna dwadzieścia. I wcale nie własną wygodą się głównie kieruję, a chęcią przeżycia spokojnego przyszłorocznego lipca, kiedy to któryś rok z kolei będziemy przeżywać gehennę oczekiwania na chętne u nas się kształcić dusze, które wskutek niżu i innych czynników nie pchają się drzwiami i oknami. Głównym innym czynnikiem jest wrześniowe przyjmowanie lipcowo nam niechętnych dusz wedle kryteriów "bierzemy wszystkie i wrzucamy je, gdzie sobie zażyczą, nie gdzie mamy wolne miejsca"; dusze lipcowe zaś wcale niekoniecznie dostają się tam, gdzie by sobie tego życzyły. Wskutek takich działań, lipcowo znów będziemy świecić pustkami, bo we wrześniu dusze bezstresowo zapukają do naszych drzwi i dostaną, czego pragną. Nie ogarniam również referatów, które teoretycznie muszę czytać na zebraniach z rodzicami, a które są plagiatem pochodzącym prosto z sieci i pod którymi tkwi bezwstydny podpis plagiatorki, która winna być najmądrzejszą osobą w szkole, tymczasem jest najgłupszą. I te słowa wypowiadam z pełną premedytacją. Z tą osobą bowiem pewnie się w niedalekiej przyszłości zetrę na ostre słowa, bo zamierza ona zignorować spory odsetek dzieci z rzeczywiście powykrzywianym spojrzeniem na świat, szkołę i siebie, a postanowiła prostować moje niepełnosprawne ruchowo dziecko, któremu spojrzenia na życie można by pozazdrościć. Istnieje nadzieja, że chłopak zagoni chętną do łatwej pomocy dyrektorską faworytkę w kozi róg. Skoro o wilku mowa, nie rozumiem również - a jest to niezrozumienie ciągnące się latami, - jak łatwo samodzielne myślenie może przekształcić się w ślepe podążanie za despotycznymi opiniami osoby u steru i jak nietrudno o zgnojenie człowieka, którego zdania w ogóle się nie słucha, bo od początku wychodzi się z założenia, że głupi jest i na pewno nie ma racji. Oficjalnie, bo nieoficjalnie różnie się po kątach mówi. A we mnie buzuje bunt przeciw wszystkim wyznającym religię "huzia na nielubianego przez szefostwo Józia", bo moim niepokornym zdaniem, Józio mądrzej mówi niż niejeden popierający wielkie wizje.

Obawiam się, że pewne kwestie, z którymi borykam się na co dzień stają się dla mnie bardziej kuriozalne niż rekord Guinnessa w ilości rozwieszanych skarpetek. Jednak w związku z mocnym postanowieniem, że wybieram lepsze z dwojga złego i staram się nie ulegać irytacji z powodu spraw, których nie potrafię ogarnąć przykurczonym rozumkiem, zostawiam jad tutaj, by w poniedziałek pokazać światu nieskażone brzydką myślą oblicze. Z całą premedytacją chciałam jednak dziś nieładnie myśleć o psującej mi odbiór filmu wyniesionej na firmament przez wampirzą sagę gwieździe (erm...), ale w obawie przed moją nieobiektywnością w postrzeganiu aktorskiego talentu tej pani, obraz z ekranów kin zdjęto. Zamiast więc siedzieć w kinie, popycham tutaj głupoty, ubolewając nad moim rozumkiem, który skurczyć się już zdążył do rozmiarów ziarnka maku, skoro nie pojmuje fenomenów uznawanych przez niemal cały świat.