Surrealizmu odsłon kilka..

KLIK, bo mi się podoba, i bo też z deka irracjonalne

Czasem odkrywamy, że znaleźliśmy się w sytuacji z pogranicza realizmu. Jak kilka dni temu, kiedy Onet anulował dzień dzisiejszy i przerzucił mnie bezlitośnie w dawno już zapomniane wczoraj. Zniknęła notka, zniknęły komentarze, zostało jedynie to, co zostało napisane w przeddzień. Ot, w jednej chwili, bez maszyny do przenoszenia w czasie, bez urządzenia do handlowania czasem. O handlu czasem aktualnie czytam i uczucia mam mieszane. Nie wiem, czy wynalazek Wuja Franka (z książki Handlarz czasem Tomasza Jachimka) przynosi cokolwiek dobrego, prócz pomieszania z poplątaniem. Niby fajnie dokupić sobie kilka godzin soboty czy wydłużyć trwanie innych przyjemnych chwil, jeszcze lepiej skrócić znienawidzony poniedziałek do kilku godzin i jeszcze na tym zarobić, sprzedając niechciany poniedziałkowy czas jakiemuś zaganianemu biznesmenowi, ale chaos powstały wskutek zamieszania - bo co dla jednego jest piątkiem w południe, dla drugiego jest poniedziałkiem rano, dla trzeciego jeszcze środą w nocy - sprawia, że gra jednak nie jest warta świeczki. Poukładanie okazuje się wtedy nie być ograniczeniem, a wybawieniem jest z opresji notorycznej niewiedzy, jaki właściwie mamy dziś dzień. Opresja taka średnio miła być potrafi, a wiem, co mówię, nie pracując bowiem w ferie, miewam surrealistyczne dość wrażenie zlania dnia z dniem, podczas gdy cała reszta nienauczanego i nienauczającego świata funkcjonuje według dawno ustalonego podziału czasu. W sobotę, przykładowo, musiałam dzwonić i odwoływać lekcję dawno zaplanowaną, bo zupełnie z głowy mi wyleciało, że to już sobota i tłumaczyć się musiałam głupio, że w czasie ferii nauczyciel innym rytmem żyje, dlatego oprzytomniał dwie godziny przed lekcją, kiedy już za późno było na kreatywne stworzenie potrzebnych materiałów. Wczoraj za to, gdy na lekcję szłam, czułam się całkowicie sobotnio, niczym rasowa klientka Wuja Franciszka. Owszem, jeśli o powody odwołania zajęć chodzi, mogłam wymyślić historyjkę mniej kompromitującą moją pamięć doskonałą, acz niezajmującą się pierdołami. O, na przykład o tym, że na stypie byłam, że siedzieliśmy w smutku, kontemplując miałkość, marność i krótkość życia, w tle, na wielkim telebimie zaś pokazywano afrykańskie tańce plemienne. I ktoś, z głupia frant, poprosił mnie, bym zatańczyła, a ja, niewiele myśląc, wyginałam ciało śmiało w paroksyzmach radości połączonej z odurzeniem jakimś na co dzień niedoświadczanym. Powyższe snem było, oczywiście, sny czasem jednak poza swoje ramy wychodzą i gnębią nas swoim irracjonalizmem, wprowadzając w zdumienie, niezrozumienie, odrętwienie nawet. W irytację, przygnębienie, depresję czasem, ale i powodując, że śmiech pusty nas ogarnia. Jak wtedy, kiedy okazuje się, że w nazwie polskiej grupy krótkolafarskiej nie wolno użyć słowa "sekcja", kojarzy się ono bowiem z katastrofą smoleńską. Nieco z tropu zbita, pytam Duńskiego o powody takiej interpretacji i słyszę, że o sekcję zwłok chodzi. Podobnie niewskazane okazuje się użycie słowa "oddział", które przywodzi na myśl szpital psychiatryczny. Może panowie grający w skojarzenia nie powinni nadużywać, popularnego skądinąd w wyżej wymienionych kręgach słowa "zamek", bo ono rozporek może na myśl przywieść, a ten najprzyjemniej się nie kojarzy, bowiem rozpinamy go zwykle w wiadomym celu. To pokazuje, że surrealistyczne odczuwanie nie wymaga dziwnych sytuacji. Wcale nie musi być jak w tym filmie, który widziałam kilka dni temu, a w którym policja, pokazując wdowie kawałek kończyny zapakowanej w plastikowy worek, pyta ją, czy to może być stopa jej być może świętej pamięci małżonka. Kobieta waha się, więc policjant prosi, by pokazała przyniesiony but. Stopa zostaje wyjęta z opakowania, wsunięta w but, a potencjalny sprawca morderca, który świadkuje całej sytuacji, pyta, czy nie powinni założyć na stopę skarpetki. I wcale nie musi być jak z tym kotem o imieniu Tabby Sal, którego powołano na ławnika w sądzie w Bostonie, i nawet zaświadczenie od weterynarza nie przekonało wymiaru sprawiedliwości, że trochę śmiesznie, kiedy kot zostanie sędzią przysięgłym. Okazuje się bowiem, że zaawansowana w swojej paranoi amerykańska poprawność polityczna nie pozwala dyskryminować nikogo, nawet tych, którzy angielskim władają słabo bądź wcale, choćby i kotami byli. Nie, aż tak ekstremalne wrażenia nie są konieczne. Ja czasem czuję się jak wyjęta ze snu w momentach bardzo oczywistych. Ot, choćby, kiedy siedzę u fryzjerki, a ona leniwie wmasowuje mi szampon we włosy. I kiedy Duński plecie mi w włosów warkoczyki, których później nijak rozplątać nie mogę. I jeszcze kiedy jadę samochodem po drodze wiodącej w górę, a potem raptownie w dół. Wtedy czuję ciarki w mózgu i jest tak, jakbym stała z zamkniętymi oczyma na dachu świata. Jest euforystycznie, choć powody do euforii w gruncie rzeczy miałkie, a i surrealizm sytuacji mocno naciągany. Jednak jest w tych drobinach życia coś z pogranicza snu, w którym tańczyłam ów afrykański taniec plemienny na stypie. Akcja inna, ale emocje zbliżone, z tym samym smeraniem gdzieś pod czaszką.