Pod małą chusteczką..*

Są sytuacje, kiedy bierzemy miotłę i pod dywan wmiatamy sprawy niechciane i naszym oczom nieprzyjemne. Uklepujemy je starannie, przydeptując nogą, podmiatając wystające tu i ówdzie członki. Po jakimś czasie truchło problemu się rozkłada, szkielet zmienia się w proch, milknie gwar nad tym dywanem, sprawa rozchodzi się po kościach i choć smród często jeszcze długo unosi się nad kurhanem niemiłych wspomnień, wietrzymy pomieszczenie aż i on odejdzie w zapomnienie. Są oczywiście uparte trupy, które albo nie chcą się zmieścić pod dywan, co rusz wystawiając którąś z kończyn, albo rozłożyć się nie chcą, choć najmujemy armię robaków, by rozpierwiastkowały upiora. Dywan się wtedy wybrzusza, co rusz potykamy się o wypukłości, czasem nawet padamy na kolana, a dłonie znajdują oparcie na wystającym piszczelu, palce klinują się między żebrami, zapadają w oczodoły. Czaszka trupa szczerzy do nas łyse zębiska, igrając z naszą chęcią zatuszowania tego, co brzydkie.

Zdarza się też, że niepotrzebnie nawinie się świadek naszego zamiatania. Patrzy nam uważnie na ręce, śledzi poczynania, które z założenia mają być zwinne niczym jaszczurki, a pod nieprzychylnym spojrzeniem stają się niezgrabne i ociężałe, i dociera do nas, że coś, co chcieliśmy zachować jedynie dla siebie, stało się tajemnicą poliszynela, roztrząsaną niczym sensacja pierwszej wody, rozkładaną na czynniki pierwsze i obiegającą lokalny świat w tempie, którego pozazdrościć mogą skrupulatne trupie robaki. Wciąż ktoś szepcze za naszymi plecami, ktoś inny nas wzrokiem świdruje na wylot, jeszcze ktoś chodzi za nami krok w krok, czyhając na chwilę, w której uchwyci niefortunny moment wyślizgnięcia się upiornego ścierwa spod dywanu, sprzeda nas żadnemu krwi otoczeniu, a ono rozszarpie nas w drobny mak i zamiecie okruszki pod dywan. O ile wcześniej nie sczeźniemy pod pręgierzem wyrzutów własnego sumienia.

Francuzi zaś przykrywają problemy małą chusteczką. Jakież to subtelne, zupełnie nie kojarzy się z truchłem w szafie, w małą chusteczkę nie da się bowiem trupa zawinąć, wynieść, w ustronnym bagnie utopić. Haftowana, lekka, delikatna miękko otula najbardziej drażliwy fragment problemu, łagodzi jego kanty, wa gdy wypuszczamy zbyt długo zatrzymane w płucach powietrze, chusteczka zsuwa się sprawiając, że musimy stanąć z naszym demonem twarzą w twarz. Jakkolwiek bowiem byśmy nie kombinowali, nie da się malutkim skrawkiem materiału zakryć ogromu i od groma problemów. Ot, jedynie niewielkie smutki zatruwające regularnie egzystencję, zawiedzione nadzieje, rozwiewające się w miarę upływu lat nadzieje (Joanna Orzechowska w Filmie). Tak niewiele, a jakby cały nasz świat.
--
*inspirowane filmem Guillaume Canet'a pt. Małe chusteczki