Wehikuł czasu..

Cofnęłabym się w czasie o trzynaście lat. Osiemnaście też wchodziłoby w grę. Pójdę na niemały kompromis i ewentualnie mogłabym w wieku pozostać aktualnym, teoretycznie mądrzejszym, choć ta kwestia akurat jest mocno dyskusyjna. Mogłaby też powrócić do momentu narodzin, bo przyszłam na świat chuda i długa, a potem życie przestało być sprawiedliwe. Tak czy inaczej, gdyby ktoś miał więc machinę czasu na zbyciu, bez wahania reflektuję. Sprzęt jednak musi być sprawny koniecznie, nie chciałabym bowiem ryzykować sytuacji, w której zamiast o osiemnaście lat cofnęłabym się do osiemnastu. Nastoletnie lata są dla mnie synonimem rozedrgania na polach wszelakich, z drugiej strony jednak lepiej być chwiejną osiemnastolatką niż rozdygotaną czterdziestolatką. Targu na portalu niemal już dobiłam, ale niezachłanny handlarz zmienił zdanie w momencie transakcji i tyle na razie z moich podróży w czasie. Fortuna mi jednak zaczęła sprzyjać i wreszcie zaczęłam przemieszczać się w przestrzeni. Niedaleka to wycieczka, do szkoły i z powrotem, co zajmuje dziesięć minut rowerem, dwadzieścia piechotą, zapał się we mnie jednak taki rozniecił, że nudząc się jak mops na egzaminie z matematyki, ułożyłam całe trzydzieści tematów, w które chciałabym wkręcić przydzielonych mi licealistów. Ufam, że ostrzeżenia o watasze księżniczek, z zachowania a nie z krwi i kości, wśród szesnastu dziewcząt okażą się jedynie paskudnymi pomówieniami. W przeciwnym razie będę musiała wyposażyć się w machinę do zwalczania wysypki i przygotować się na zażarty bój.