Lekkość, finezja i odgrzewane kotlety..

Tanya jaka się stała, każdy widzi. Szmat czasu temu wystawiła za drzwi lekkość słowa i finezję myśli, wetknęła je skrzętnie pod wycieraczkę, przyklepała bez sentymentu adidasem, żeby nie pałętały się sąsiadom pod nogami i przedzierzgnęła się w monotematyczną nudziarę. Te jednak rozwydrzyły się i wyruszyły w świat, zostawiając ją bez natchnienia i polotu. Najpewniej zaszyły się w miejscu, gdzie słowa snują się gładko, układając się w opisujące wszystko i nic zdania spięte zgrabnymi spójnikami codzienności. Tanya chciałaby spakować manele w mikroskopijny plecaczek, wyruszyć na poszukiwanie zgub, bez nich bowiem czuje się jak bez prawej ręki, co jest kłopotliwe, bo lewą operuje szczególnie niemrawo, ale tkwi w miejscu jak przykuta, bojąc się zostawić za sobą coś, co jest ołowianą kulą u nogi i co zupełnie nie jest jej w życiu potrzebne, trzyma się jednak tego kurczowo, jakby była przekonana, że kiedy wyjdzie, nastąpi koniec świata. Nie nastąpi, świat nie kieruje się sentymentami i prze dalej nieczuły na człowiecze wzloty i upadki. Tymczasem do niezmienionego od lat numeru telefonu dobija się niechciana przeszłość, która dawno już powinna umrzeć śmiercią naturalną zamiast śledzić portalowe wpisy. Tanya nie ma najmniejszej ochoty odgrzewać tego kotleta, nauczyła się ostatnio robić zjadliwe mielone, za którymi nigdy nie przepadała, bo pełne były mięsnych grudek i grubo pokrojonej cebuli, w każdej chwili może więc udać się do kuchni i nasmażyć świeżych całą górę. Szkoda jej jednak czasu na pichcenie, kiedy lekkość i finezja jeżdżą tandemem, fotografują czerwone ważki i pożerają jeżyny.