Z blogiem wśród zwierząt..

Trzynaście czarnych kotów to nadmiar szczęścia czy nieszczęścia?, zaświtało mi w głowie, kiedy Duński wcisnął się na strych nad szopką i wyłowił z zakrytego płytkami legowiska trzy czarniawe maleństwa. Nie, trzynastu czarnych nie posiadam; trzynaście ogółem teraz i owszem. Czarniawe kolorystycznie w tym roku jednak obrodziły: dodając do powyżej wymienionych trojaczków (same chłopczyki, orzekł Duński) zadomowioną już Troję (bądź Trojana, jeśli się Duński w swoim orzecznictwie pomyli) stanowią przytłaczającą większość nad zaprezentowaną Wam poprzednio Apolonią. Trzydniowe kociaki mają już imiona; urodzone w przeddzień Euro, dostały je na cześć drużyn inaugurujących mistrzostwa i pewnie do końca życia nie będą świadome, jaka to wiekopomna okazja była inspiracją dla imion, na które nawet nie będą reagować. Zresztą, nie jestem powiedziane, że z nami zostaną; wolałabym dla nich znaleźć dobre domy, choć w smolistej Troi jestem już zakochana bezkrytycznie. Niewątpliwie ma maleństwo szczęście, że się urodziło czarne, bo kotów czarnych i rudych, byle nie czarno-rudych, mogłabym mieć i sto trzynaście, gdyby tylko stać mnie było na wykarmienie tylu gąb. Niemniej i tak lepiej mieć sto kotów niż jednego słonia, choćby i samą Cittę. Dziesięć kilogramów płatków owsianych, piętnaście kilo marchwi czy dwanaście kilogramów jabłek na małą przekąskę raczej mnie odstrasza niż przekonuje. Gdybym jeszcze miała pewność, że słonica prawidłowo wytypuje wyniki meczów, mogłabym zagrać w piłkarską loterię, zgarnąć całą pulę i karmić słonia do rozpuku. Tymczasem pewności takiej nie mam, bowiem sieć pełna jest zachwytów nad wybraniem "polskiego" melona, nie namierzyłam natomiast żadnego innego zjedzonego przez Cittę wyniku, trudno mi więc ocenić słoniową wiarygodność. Pozostając w temacie dokarmiania zwierząt, zdecydowanie lepiej byłoby mi hodować pająka: je może jak na niego wiele, ale jak na moją wydolność finansową względnie mało. Żadną jednak frajdą byłoby mieć pająka pokojowego, zamieszkującego pajęczynę w ocienionym rogu pokoju, musiałabym więc kupić ptasznika albo inną tarantulę. Te bowiem fascynują mnie piekielnie. Równie piekielnie jak się ich boję. Zawsze wydawało mi się, że gdyby mi taki pajączek z terrarium zbiegł, ja musiałabym zbiec z pipidówki, bo wyprowadzenie się z domu, gdy w okolicy grasuje wielki pająk nie wchodziłoby w rachubę. Tymczasem okazuje się, że wystarczyłoby mieć dom o śliskich ścianach i meble na wysoki połysk, i już ciężki ptasznik ryzykowałby życiem wspinając się gdziekolwiek. Włoski na odnóżach nie są w stanie utrzymać wielkoluda, a ten jest ponoć wybitnie delikatnym stworzeniem i spadając ze ściany potłukłby się na śmierć. Skoro już w pajęczym temacie jesteśmy, byłam przekonana, że największą traumą, która mogłaby mnie dotknąć w tropikalnych krajach porośniętych dżunglą, byłoby właśnie spotkanie jakiegoś miłego wałęsaka brazylijskiego, ale przecież patrząc na nasze rodzime okazy, nie są to stworzenia wchodzące człowiekowi w drogę i na siłę szukające z nami kontaktu fizycznego. No i dziś pan Cejrowski uświadomił mi, że najbardziej traumatycznym wydarzeniem jest spróbowanie zupy z małpy, a jeśli człowiek postanowi spędzić jakiś czas w dżungli, prędzej czy później mu ten wątpliwy rarytas zaproponują. Zupa owa, której detali Wam oszczędzę, od dzisiejszego przedpołudnia stała się dla mnie synonimem granicy nie do przekroczenia. A tą, na tę chwilę, będzie posiadanie czternastego kota, maści jakiejkolwiek.
--
Przy okazji: łapcie radioaktywne koty Sandy Skoglund