Sezon na majowe pomieszanie z poplątaniem..

We śnie bardzo fizycznie oplułam jadem kogo należy i mam nadzieję, że to całkowicie zamyka temat niepotrzebnie skołatanych nerwów i pozwala mi na niezakłócone tkwienie w zdziwieniu, że zaokienny bez majowo wybuchł bielą. Nie wiem, skąd bierze się we mnie coroczne przekonanie, że powinien zakwitać fioletem, jednakowoż każdego roku czuję się niezmiennie zaskoczona, czym nie omieszkałam się podzielić ze światem na portalu. Natychmiast na ziemię sprowadził mnie nigdy niewidziany komentator o moim nazwisku tłumacząc, że wszystko zależy od gatunku bzu, a nie od mojego rozpoetyzowania. Nic to, niech się bez obsypuje kwieciem dowolnego koloru, byle kwitł i pachniał, i zachwycał. Z drugiej strony domu miałam niegdyś morze konwalii i leśnych paproci, które zginęły w potyczkach z bezlitośnie kwiatowo niesentymentalnym Duńskim. Niestety, pozostawiła mu zmysły wyostrzone na przyduże żądłówki, w związku z czym odkąd nastały ciepłe dni jest w fazie słyszenia i widzenia szerszeni, wskutek czego wkrótce zostanę ekspertem w rozpoznawaniu wszelakiego brzęczenia. Przyznaję, w zeszłym roku szerszenie zeżarły nam połowę leżących pod gruszą owoców, a dwa lata temu nawet przyjechali na interwencję panowie strażacy. Z nudów pewnie jednak, nie z powodu zagrożenia, pojawiła się ich cała drużyna, dopingując ile sił w płucach dwóch odważnych, którzy zajęli się groźnie buczącym na strychu budynku gospodarczego gniazdem. Fakty owe nie przeszkadzają mi szerszeni nie widzieć i nie słyszeć. Nie da się za to nie widzieć morza mleczy rozciągającego się przed, za i obok domu, które za chwile dachu sięgnie i całkowicie wykole oczy sąsiadom. Duński się już kilka razy przymierzał do zmiecenia żółtych upierdliwców z powierzchni ziemi, ale zawsze a to padało, a to zmęczony był, a to leń go ogarnął, a to wycieczka rowerowa była priorytetem i tak dalej. To nieustanne zawsze coś jest dla mnie zbawieniem, tak się bowiem składa, że od świeżo skoszonej trawy umieram na alergię, niech sobie więc rośnie do czubka dachu i wyżej, Niech sięgnie samego nieba nawet i zablokuje tam wstęp tym, którzy pstrzą pobocza zestawem różnobarwnych śmieci. Powinno się ich tropić, namierzać, wyłapywać, zaprzęgać do porządkowych robót, a ich nazwiska winny spadać z ambony i wisieć w odwiedzanych masowo hipermarketach. Nie sposób jednak uniknąć owego przykrego widoku, musielibyśmy bowiem przestać jeździć, a to jedyny sposób na liźnięcie słońcem mojej skóry bladej niczym u córki młynarki. To siostra miała szczęście odziedziczyć całą łatwość opalania się po ojcu, mnie i bratu przypadła w udziale czerwieniejąca na słońcu skóra. Tymczasem jednak sezon na rozbuchane kwiecie, szerszenie, trawę po dach, rowerowe wypady i smaganie słońcem wydaje się kończyć. Nad pipidówkę przybyły chmury.

--
dla Polluśki: