Maturalny rozgardiasz..

Ciężko wykroić czas na bloga w środku sezonu maturalno-rekrutacyjnego. Podczas gdy rekrutacyjny kocioł dopiero się zacznie, matura właśnie dobiegła końca. Obie kwestie są dość bolesne, bo w obu różne podmioty oczekują ode mnie cudu, mnie zaś, w cuda niewierzącej, ciężko je czynić. Oczywiście, niepomiernie większe katusze przechodzą maturzyści, zwłaszcza ci ustni, niemniej żadną przyjemnością jest spojrzenie zdającym w oczy i oznajmienie im, że przykro mi bardzo, ale egzaminu nie zdaliście, a ja wam życzę, by ten był jedynym niezdanym, bo wtedy czeka was sierpniowa poprawka. Niestety, powyższe zdarzyło mi się wypowiadać w tym roku nader często, sumienie mam jednak czyste, oceniłam bowiem zgodnie z ich (nie)wiedzą i narzuconymi kryteriami, i nawet przez myśl mi nie przeszło, by zastosować się do zasady przyjętej przez jedną z większomiejskich szkół, która przepycha przez ustne każdego ze zdających. Egzamin pisemny zdać jest obecnie o wiele łatwiej, dlatego statystki owej szkoły na pewno będą wysoce zadowalające. Tymczasem my będziemy tworzyć opasłe tomiszcza programów naprawczych, w których słowem wspomnieć nie wolno, że większość poległych maturzystów zabrała się za robotę dwa miesiące temu lub czekała na wyżej wymieniony cud. Tudzież liczyła na to, że skoro mi z oczu dobrze patrzy, da się ze mną coś ugrać. Błąd. Ja należę do tych nieczułych, którzy uważają, iż nie każdy Polak musi mieć maturę i dopiero gdy maturalna zdawalność wyniesie 75% uznam to za sytuację normalną. Nie ma bowiem nic zdrowego w sytuacji, w której wszyscy wokół mają stawać na uszach, by dziecię zdało prócz samego dziecięcia. Szczęściem, ostatnioweekendowe sprawdzanie matur pisemnych odbywało się w rozsądnej atmosferze, nie chwalę jednak dnia przed zachodem słońca, bo jeszcze się może okazać, że CKE przyśle mijające się z rozsądkiem wytyczne i trzeba będzie w pracach znajdować coś, czego w nich nie ma.

Inną parą kaloszy jest fakt, że tegoroczni maturzyści o zmianach wprowadzonych na egzaminie ustnym z języka obcego dowiedzieli się mniej więcej rok temu, my natomiast przeszliśmy porządne szkolenie w listopadzie. Jak zwykle MENowi wydaje się, że termin wprowadzenia zmian nie ma żadnego znaczenia, bo dzieciaki wymiatają w każdym nauczanym języku obcym niczym rodowici użytkownicy. Tymczasem dla ucznia słabego każda zmiana jest przeżyciem dość traumatycznym, musi on bowiem wyćwiczyć rodzaj wykonywanego ćwiczenia, więc ministerialni urzędnicy powinni wprowadzać ewentualne zmiany co najmniej na trzy lata przed egzaminem. Nie mówiąc już o tym, że mnie owe zmiany w ogóle nie przekonują, bo matura ustna nie jest brana pod uwagę w rekrutacji na uczelnie wyższe, w związku z tym szkoda było wydawać pieniądze na wymyślenie i rozpowszechnienie nowej wersji, która łączy stary poziom podstawowy i rozszerzony w jedno. Zawsze ewentualnie można było zrezygnować z rozszerzonego i pozostać jedynie przy zestawie podstawowym. Jeszcze inną kwestią jest trudność egzaminu ustnego z języka obcego w porównaniu z banałem matury ustnej z polskiego. W drugim przypadku uczeń teoretycznie przygotowuje osławioną prezentację przez dziewięć miesięcy, po czym na egzaminie można mu zadać pytania jedynie o jego temat zahaczające, na języku obcym natomiast zdający bez zastanowienia musi odpowiedzieć na pytania często trudne, wymagające głębszego zastanowienia i pochodzące właściwie z każdej dziedziny życia.

Sumując, czekam na czasy, w których będzie można dziurkę wywiercić i wiedzę nalać. I proszę sobie darować ewentualne uwagi, że nauczyciel jest od tego, by nauczył. Od nauczenia się jest uczeń, nauczyciel ma uczyć. Bez współpracy sukcesu się nie osiągnie.
--
Jako ciekawostkę dodam, że w ramach oszczędności sięgających wielu zer, samorząd lokalny postanowił zlikwidować grupy językowe w gimnazjach. Tymczasem dyrekcja na ostatniej radzie przeczytała nam przydługie pismo, w którym każe się szkołom zwracać szczególną uwagę na potrzeby ucznia w zakresie nauczania języków obcych i zapewnić im poziom adekwatny do ich umiejętności.