Uflągany danse macabre..

Wiatr zwiał już kawki z nieba i przetrenował drzewa w hipnotycznym danse macabre. Te jeszcze kilka dni temu przeglądały się w nakrapianych lodem kałużach, na tafli których wyczyniałam koślawe tańce-łamańce w przesiąkniętych butach. Teraz, choć śniegiem dziś postraszyło, przyszła pora na niewydarzony slalom w błocie sięgającym kolan. I przyszedł czas na zakup spodni z wyszytymi w miejscu metki dniami tygodnia. Co dzień inny spodzień, by pozostać nieufląganą. Nieco mniej ostrożnie przemykam między przeszłością a teraźniejszością, babrając się w dawno zapomnianych listach. I tych do mnie, i tych znów znalezionych na dnie babcinej szafy. Część już lekko pożółkła, wymiętolił je czas, kilka wciąż błyszczy bielą, choć pamiętają okres mojego nieistnienia. Siedząc po uszy w rzewnych wspomnieniach, nie waham się palić przeterminowanych pocztówek i przedawnionych kalendarzy, choć Duński dziwi się, że tak łatwo rozstaję się w sentymentalną przeszłością. Ja szukam jednak zdroworozsądkowej równowagi, by zeza nie dostać, patrząc w przód i wstecz. By nie zapaść się na amen w świecie poprzedzającym teraz. By nie całkiem być jak Anna Pop, o której teraz czytam, a którą lubię ze strony na stronę coraz mocniej, i z którą znajduję punkty styczne, choć ona obecnie dryfuje w świecie dla mnie zamkniętym, w świecie nadwrażliwych odszczepieńców, w których pewnego pojawiła się szara, mikroskopijna plamka, rozrastająca się niepostrzeżenie wzdłuż i wszerz duszy, by wskutek zbiegu okoliczności wybuchnąć szaleństwem. I wycofaniem. Ona zaszyła się w sobie, ja uciekam w las, gdzie oscyluję między jawą spaceru a snem trzasku potrząsanych wiatrem drzew. Te zabierają mnie w inny wymiar, dźwięczący tym rodzajem ciszy, która wpycha serce do gardła, jednocześnie oczyszczając z myśli, słów i poczucia rzeczywistości. Tracę je równie mocno gdzieś koło czwartej nad razem, kiedy wiatry wyją za oknem, przeczesując gęste gałęzie potęgujących świsty tuj. Miotam się wtedy między panicznymi myślami o fruwających domach a fascynacją drzewnym hipnotycznym danse macabre. I patrzę, jak wiatr zwiewa kawki z nieba.