Zaskoczenia małe i mniejsze..

KLIK, bo sobie - pewnie rychło w czas - odkrywam

Śmierć Wisławy Szymborskiej zaskoczyła mnie bardziej niż odejście Whitney Houston. Bo ta pierwsza była laureatką Nagrody Nobla, napisał mi na portalu (nie)znajomy o moim nazwisku, jakby miało to jakiekolwiek znaczenie. Ważny raczej był fakt, że pani Wisława wydawała się być z ludzi, którzy zostają na świecie wiecznie. A Whitney... No wiadomo, dobrą drogą nie szła. Tak czy owak nie dziwi mnie nagły wysyp miłośników poezji naszej noblistki, irytuje za to wszechobecne bicie się w piersi z powodu wcześniejszego nieczytania wierszy pani Szymborskiej. Nagle to wstyd, hańba, uszczerbek w intelekcie i wykształceniu. Nie przepadam za poezją; nie rozumiem jej, a może rozumiem inaczej niż sugerują podręczniki - nieistotne, nie czytuję. Zaskoczeniem niemałym więc było dla mnie zabranie z bibliotecznej półki tomiku wierszy Arnolda Słuckiego. Książka wciąż leży nieotwarta, nie wiem więc, czy rozpali we mnie wierszowaną miłość, sprawdziłam jednak w sieci, kim jest autor, do którego mnie magnetycznie ciągnęło. I masz babo placek: nie dość, że czerwonoarmista i PZPRowiec, to jeszcze urodzony w rodzinie żydowskiej. Jakież to pięknie niepoprawne politycznie. Równie obrazoburcza może wydać się moja opinia o "W ciemności" Agnieszki Holland: film był dobry, mocny, aktorstwo świetne (szczególnie podobał mi się fakt zaangażowania aktorów niemieckich), jednak to po wyjściu z "Sali samobójców" miałam mętlik w głowie, skołatane nerwy i duszę w rozsypce. Być może dlatego, że wojna stała się w naszych czasach wydarzeniem tak powszechnym, a jednocześnie tak wirtualnie odległym, że przerzucam ją w myślach niczym telewizyjny kanał. W filmie pani Holland to nie ona mną najmocniej wstrząsnęła, w pamięci najwyraźniej mam sceny normalności w nienormalności: piosenkę Krysi, zdradę Janka, seks Mundka i Klary. Szczątki wcześniejszego świata. W obliczu rosnącej we mnie aktualnie potrzeby bycia bardziej liryczną, oniryczną niemal, zaskakuje mnie moja dalece posunięta aempatia, każąca widzieć pewne wydarzenia jako przeszłe i rozpaczą nieodwracalne. Jednocześnie zaskakuje mnie zapas idealizmu, jaki wciąż w sobie noszę, a który niepotrzebnie wystawił łeb w czasie dyskusji stanowiącej przyczynek do poprzedniej notki. Wydawało mi się, że jakiś czas temu umarł śmiercią naturalną, a okazuje się, że wciąż się gdzieś we mnie kisi. Może towarzyszy mu sympatia do poezji. I większa wrażliwość.
--
Zaskoczeniem dużym jest dla mnie za to dywagacja nad tym, czy zabrać młodzież na film pani Holland, czy jednak zrezygnować, bo obraz zawiera za dużo seksu. I nic to, że jest to przede wszystkim historia okrutna, bo z widokiem śmierci niepotrzebnej młodzież może żyć, a zapatrzona w trzy sceny seksualnych aktów zepsuje się do szpiku kości? Zgadzam się w zupełności z anonimowym komentatorem na jednym z forów: kiedy w filmie są sceny brutalne, dzieci zostają w pokoju, kiedy są "momenty", wyganiamy je spać, i to jest chore, bo seks jest fizycznie normalny, okrucieństwo - nie.