...w składzie porcelany uczuć

Biorąc pod uwagę umiejętność okazywania współczucia jestem... no, może nie zimna jak ryba, ale na pewno miotam się niczym słoń w składzie porcelany. Chciałabym być ostrożna, nie potłuc cudzych emocji, ale i tak zrzucam z półek niezręczne słowa i zahaczam cielskiem o koślawe gesty. W słuchaniu jestem dobra, chłonąć słowa zroszone szlochem mogę nieograniczenie. Jednak zaatakowana cudzym nieszczęściem czuję, że cokolwiek bym nie powiedziała i jakkolwiek bym się nie zachowała, moje pocieszanie ociera się o banał i zamiast pomagać, razi nienaturalnością. Być może osoba pocieszana, zaaferowana własnymi łzami i nawałem nieszczęśliwych myśli, nie zauważa mojej nieporadności, ja całą sobą czuję chcę ucieczki w miejsca... nie, niekoniecznie szczęśliwe, samotne raczej, bo przecież nie od ludzkiego niefartu chcę uciec, a od oczekiwań, że znajdę sposób, by uzdrowić zgnębioną duszę. Jak bowiem znaleźć odpowiednie zdania, skoro w danej chwili rozmiar ludzkiego dramatu jest nieopisany? I jak zdobyć się na czuły gest, kiedy rozmiar mojej niedotykalności jest nieogarniony?

Generalnie nie znoszę kontaktu fizycznego. Krępuje mnie, kiedy ktoś rzuca mi się na szyję - dwa czy trzy wyjątki, jak mówią, potwierdzają regułę, - gdy miętoli moją dłoń podczas rozmowy, gdy kładzie mi rękę na kolanie, głaska po policzku, gładzi włosy. Równie niezręcznie czuję się, gdy ktoś oczekuje ode mnie podobnego zachowania. Można sobie więc wyobrazić, jak źle jest mi w sytuacji, w której ktoś wypłakuje się na moim ramieniu - pardon, - smarkając mi w rękaw, rozsmarowując swój makijaż na moim czole, rosząc łzami moją szyję. Wiem, zabrzmiało zniechęcająco, nic jednak na nie poradzę na fakt, że w takich okolicznościach, zamiast skoncentrować się na zrozumieniu powierzanego mi problemu, bez ustanku opanowuję potrzebę oddalenia się. Zwykle jednak grzecznie siedzę z kołomyją myśli w głowie i czekam, aż łkający się opanuje i wypuści mnie z zakleszczenia, fizycznie i emocjonalnie.

Sama w swoich reakcjach na własne nieszczęścia jestem dość zrównoważona: nie dzielę się większością moich strachów, nie lubię użalania się nade mną, wolę walnięcie pięścią w stół i sprowadzenie mnie do parteru. Na zewnątrz, poza domem, w obecności rodziny nawet, właściwie nigdy nie urządzam histerii, większość mojego emocjonalnego ekshibicjonizmu skrupia się na Duńskim. Czasem sobie myślę, że ten mój chłód bierze się z faktu, iż nie trafiło mi się w życiu prawdziwe nieszczęście, jednak już z chwilą, kiedy piszę to zdanie, wzdrygam się na widok słowa prawdziwy, gdyż każdy dramat jest prawdziwy. Przyprawiająca o spazmy tragedia, mimo iż dla nas może być jedynie niefartem, dla cierpiącego jest najprawdziwsza, przynosi jak najbardziej realny ból, nabija głowę huraganem prawdziwie szalejących myśli, rozdziera duszę brakiem nadziei.

Mimo świadomości powyższego, nie do końca potrafię utożsamić się z częścią ludzkich nieszczęść. Są dla mnie zwyczajnym pechem, który można rozłożyć na czynniki pierwsze, aczkolwiek nie ma potrzeby ronić nad nim morza łez. Jeśli z kimś się znam dobrze, jestem więc niezła w stawianiu do pionu; umiejętność ta niekoniecznie działa w kontaktach ze znanymi odrobinę, tam bowiem włącza mi się opcja dyplomacji i za bardzo staram się znaleźć słowa, które nie dotkną. W tej sytuacji zaprzeczyć muszę przekonaniom kilku osób, że byłby ze mnie świetny psycholog, wczuć się bowiem potrafię w ludzką duszę. Niestety, nie dość, że trywializuję problemy, może się okazać, iż nie jestem w stanie wyrazić konkretnych myśli w obawie, że zostanę źle zrozumiana i pacjent rozpadnie się na kawałki drobniejsze niż rozsypka, w której przyszedł. Mówią wprawdzie, że trzeba dotknąć dna, by mieć się od czego odbić, ale nie sądzę, by rolą specjalisty było metodyczne wbijanie nieszczęśnika głębiej i głębiej w muł.
--
Przeczytałam powyższe i wyszło, że jednak jestem jak ryba, a to nie całkiem tak. Powiedzmy, że mam w sobie spore pokłady empatii, tylko ubrać jej w słowa i gesty nie potrafię, i nie lubię nią przesadnie szafować.