W nawiasie..

Zabrał ze sobą swoje półtoraroczne życie, a zostawił przepoconą koszulkę i pusty flakon po tanim Aspenie, którego korek wącham fetyszystycznie, bo pachnie gorzej tylko od Chanel Platinum Egoiste i Versace Eau Fraiche. We wtorek rano wyniósł dwa plecaki, walizkę, kilka reklamówek i dziś rano był problem z bielizną. Tak, sytuacja jest dziwna. Powinnam rysować grubą kreskę między (nie)przeszłością a (nie)przyszłością, tymczasem siedzę i wyrywam maciupeńkie kwiatuszki bzu, wróżąc czarną albo białą przyszłość, zależnie od towarzyszącego mi nastroju. Zależnie od aktualnej przewagi plusów lub minusów jego (nie)bycia. Te układają się jak narysowana przez niezrównoważonego matematyka sinusoida: (nie) chcę, (nie) wiem, (nie) rozumiem, (nie) przyjmuję do wiadomości, (nie)zgadzam się. Dwudniowy wyjazd do festiwalowego miasta nad Wisłą nie oczyścił myśli. Trochę za wiele pojawiło się (nie)nachalnych pytań, pod którymi starałam nie wić się jak piskorz. Nie wystąpiłam na szkolnym apelu, opowiadając wszystkim (nie)zainteresowanym historię ostatnich dni, kluczyłam więc między odpowiedziami, żeby (nie) powiedzieć i (nie) skłamać. Nie mam wprawdzie ochoty słuchać podszytych erotyzmem wycieczek w naszą (nie)relację, ale jeszcze mniej jestem gotowa, by analizować publicznie przyczyny, błędy i winy. Chwilowo nie umiem też czuć się pochlebiona komplementami kolegi z pracy, w którym wszystkie zakochałyby się prędzej niż moim (nie)osobistym narcyzie, bo ten pierwszy do tańca jest i do różańca. Tym razem jednak był irytująco nadpobudliwym chłopczykiem w krótkich spodenkach i ciele czterdziestosześciolatka. I kaleczył język ojczysty. Czego narcyz nigdy nie robi. Tym mnie uwiódł, zanim jeszcze cokolwiek się wykluło.