Kontrolowane machanie nogami..

Noworoczne postanowienie sprzed półtora roku - to o zakochaniu się i robieniu z siebie głupiej gęsi - zmaterializowało się co do joty, pora więc powziąć kolejne. BIORĘ SIĘ ZA SIEBIE. Napiszę sobie drukowanymi literami, bo czytanie ze zrozumieniem nie jest ostatnio moją mocną stroną, wydaję się bowiem interpretować teksty wedle własnych potrzeb, które kompletnie mijają się z zapatrywaniami strony przeciwnej. Handryczymy się więc o modę, sławę i urodę, niepotrzebnie tracąc energię, którą mogę wykorzystać na zdecydowanie bardziej konstruktywne sposoby. Na przykład, korzystając z faktu, iż odwołano mi zajęcia na Uniwersytecie Trzeciego Wieku, napisać kilka słów na blogu. Albo pomachać nogami. Od wakacji stoję w wagowym miejscu, co można uznać za cud, bo druga strona postawiła na niekontrolowane podjadanie, a powszechnie wiadomo, że jak łakoć na stole leży, po łakoć się sięga. Od czterech dni włączam więc regularnie rozgrzewkę jednej ze znanych z intensywnych ćwiczeń pań i staram się ze wszystkich sił nie wyzionąć ducha podczas wyżej wymienionego machania, przeplecionego skrętami, podskokami czy też przysiadami. Udaje mi się wciąż żyć, a między jedną a drugą zziajaną chwilą ze zdziwieniem odkrywam, że najmocniej omdlewające mam mięśnie rąk. Zaparłam się jednak i liczę, że krakanie znajomego wuefisty nie okaże się prorocze. Według jego teorii euforia ćwiczących mija po mniej więcej miesiącu, kiedy efekty widać jedynie najbardziej optymistycznym okiem, wskutek czego machający zniechęca się skutecznie i nie doczekuje czwartego, przełomowego miesiąca. Się okaże, bo motywatory wyskakują mi jak dwudziestokilkuletnie filipy z konopi, stwierdzające, że się pani odmłodziła, poznać pani nie idzie.