Ku nieskończoności..

Czwartą kawą celebruję dziewięć lat i dwa dni sieciowej grafomanii. Myśli i słowa ostatnio mi zdrewniały i układają się w kwadratowe klocki, nie wyobrażam sobie jednak, że porzucam ten wrosły we mnie świat. Kawa bieli się w granatowym kubku. W domu czuję się gościem, bo przecież białą kawę zwykłam pijać jedynie w kawiarni lub u kogoś. Nietrudno o takie wrażenie, kiedy powolutku zaczynam przyzwyczajać się do nieuchronnie zbliżających się zmian, wskutek których kawę popijała będę w obrębie dwunastu wymalowanych radośnie ścian. Nietrudno, gdy w pracy szykują się dwie kolejne kilkugodzinne nasiadówki, na których poruszymy trylion bzdetnych spraw. Ich ilość mnoży się niepotrzebnie, zabierając mój cenny czas. Ten mogłabym poświęcić na pogoń za motylami, na wypatrywanie zielonej soczystości i wsłuchiwanie się w śpiewający las. Nie zliczę, ile razy uśmiechnęłam się do wreszcie nadeszłej wiosny. Daje mi w prezencie dwie mieniące się tęcze, siedem gołębi błyskających nade mną skrzydłami, sześć żółtych goździków z czerwonymi lamówkami, jedną rześką burzę z pięcioma odległymi grzmotami, kwadrylion oddechów po końcówki oskrzelików i sekstylion mrówek mających w planach zaanektować mój dom. Gdzieś w tle euforii walczę z piętnastoma wiatrakami, wciąż wierząc w zwycięstwo Don Kichota niespełna rozumu, choć sto sześćdziesiąt osiem razy przekonywałam się, że wiara w ten sukces to nieuniknione dno. Gdzieś tam, przed niewłaściwą instytucją, wyjaśniam też, dlaczego łotewska wyprawa kosztowała mnie osiem złotych mniej niż przewidziano, i ze zgrozą myślę o chwili, kiedy zatwierdzą nam kolejnych siedem państw. Łatwiej wytłumaczyć się przed Europą za dwiema granicami niż przed księgową pół kilometra stąd. Odganiam oktylion paranoi, wsiadam na rower, wpadam w otchłań kolejnych dwustu czterdziestu dziewięciu zdjęć.