Odrobina kosmosu..

Kiedy już polecę z milionerem Tito w kierunku Marsa, zastanowię się, czy warto na Ziemię wracać. Wprawdzie nigdy nie wiadomo, czy Marsjanie okażą się sympatycznymi istotami i czy marsjańskie powietrze nie będzie mi szkodzić, ale biorąc pod uwagę mój aktualny pęd do jakichkolwiek ucieczek, pewnie będę reflektowała. Przeszło mi niedawno przez myśl, że gdybym była pisarką światowego, lub choćby rodzimego, formatu, stanowiłabym niezłe źródło inspiracji dla motywu niespełnionej ucieczki. I chciałabym, i się boję. Odwieczny dylemat strachliwych dusz. Nieoczekiwanie jednak pojawiła się możliwość wygrzebania się z grajdołka i bynajmniej nie trzeba czekać do roku 2018. Wystarczy skorzystać z oferty życia i za pięć tysięcy funtów poślubić dwudziestoczteroletniego Pakistańczyka, którego zamiarem jest zdobycie unijnego obywatelstwa. Co prawda, po miesiącu czy dwóch - chyba że miłość nieoczekiwana buchnie - trzeba będzie zbierać manatki i wracać do kraju, jednak za zarobione na cudzym marzeniu pieniądze można wyjechać na Bora Bora i tam beztrosko koczować pod mostem, wypatrując mniej ryzykownych życiowych szans. Tymczasem, zamiast w kosmos, do Zjednoczonego Królestwa czy na wyspy gorące, byłam na koncercie bezboleśnie uzupełniającym kosmiczne luki w moim klasycznie muzycznym ja.