Niejednoznaczność barw..

I niby co z tego, że ludzkie oko ponoć rozróżnia coś koło siedmiu milionów kolorów, kiedy mój ślepy na barwy umysł potrafi nazwać dwadzieścia, maksymalnie trzydzieści. Zupełnie nie rozróżniam karmazynowego od czerwonego czy fioletowego, za to jestem stuprocentowo pewna, że bezbłędnie rozpoznałabym wiosenną zieleń, gdyby ta wreszcie się pojawiła. Jednobarwne paskudztwo zaczęło mnie męczyć wraz z chwilą swojego pojawienia się i choć przyznaję, że zima na zdjęciach zrobionych tysiące kilometrów ode mnie wygląda przepięknie, jej jednoznaczna białość męczy mi oczy. Nie lubię jednoznaczności; lubię, kiedy świat tryska wieloma znaczeniami. Zamiast postaci pompatycznie nieskazitelnych wolę dramatycznie wahające się. Są ludzcy w swoim kluczeniu między wyborami. Dlatego, wyrywając moją ocenę z historycznego kontekstu, bliższa jest mi postawa pełnego rozterek majora niż przekonanego o słuszności jedynej ścieżki kapitana. Inna rzecz, że nie umarłabym dla sławy i chwały; im jestem starsza, tym bardziej to wiem. Co więcej, im jestem starsza, tym mocniej paczy się mój gust. Zupełnie nie znam się na sztuce: nagradzane na festiwalach filmy o nieposklejanych wątkach uważam za co najwyżej mierne, podczas gdy zjechane przez krytykę obrazy uznaję za co najmniej interesujące. Domyślać się jedynie mogę, że poszukujemy w sztuce kompletnie innych barw.