Zestaw wad..

Ze swoim zestawem wad wydaję się nie tolerować ludzi, którzy sprawiają wrażenie pozbawionych jakichkolwiek przywar, podczas gdy ja sama jestem usiana wyłomami w charakterze. Mam więc dość osób wszechwiedzących, specjalistów od wszystkiego, którzy wygłaszają swoje mylne opinie tonem nieznającym sprzeciwu i ani im się w głowie myśl o własnych błędach nie zalęgnie. Zastali w swojej intelektualnej nieskazitelności, przybierają niedowierzające miny, gdy ktokolwiek ośmiela się mieć odmienne zdanie i, co gorsza, wypowiadać je wyraźnie i publicznie, drążąc nieprzyjemne tuneliki w najmądrości, która mimo to nie traci rezonu, brnie w nieuświadomioną śmieszność i tylko pogardliwie wydyma wargi na wspomnienie upomnienia. Równie mocno mam dość osób złowieszczących, wszędzie doszukujących się złego omenu i ubierających każde wydarzenie w nieuzasadnioną feralność. Szperają oni w cudzych życiorysach, ubolewając nad urodzeniem się nie w porę czy pechowym pojawieniem się tam i wtedy. Nie omieszkują oni, oczywiście, ujawnić swoich myśli, wpędzając słuchających w zakłopotanie lub eufemistyczne zdenerwowanie. Męczą mnie również wszelkiej maści Zosie Samosie, które wyręczają mnie w czynnościach trywialnych i zajmujących mgnienie oka, a także mimozowate sierotki Marysie ze zbolałymi minami, przeciw których sprzysiągł się cały świat, a które drobnymi kroczkami prą prosto do celu, zostawiając za sobą cicho ścielące się trupy. Chciałabym też uniknąć kontaktu z malkontentami negującymi każdy pomysł niezgodny z ich wyobrażeniami, dyplomatycznie zgadzając się z rozmówcą, by po chwili s-tak-ale-ować każdą ideę wystającą poza ramkę tego, co mieści się w sztywnym kanonie nudy. Nie życzę sobie również przebywać w towarzystwie świętszych od papieża dewotek na pokaz, dla których samo wypowiedziane głośno słowo "seks" jest wystarczająco obleśne i nie do pomyślenia, podczas gdy w zaciszu swojej duszy popełniają grzechy godne prawdziwego potępienia. Starają się one wpędzić mnie w poczucie winy z powodu mojego myślowego wyuzdania, przez co wspólnie pita kawa mętnieje i nabiera goryczy, choć moje myśli nie dają się skrępować. Wreszcie, wolałabym nie obcować z chwiejnymi w swoich decyzjach osobami, od których zależy moja codzienna praca. Przyzwyczaiłam się już, że czasem pracuję w oparach absurdu, lubię jednak, kiedy ów absurd przyjmuje wartość constans zamiast zmieniać się z godziny na godzinę, wtedy bowiem mój w miarę ustabilizowany chaos popada w furię i nie kontroluję transformacji myśli w słowa, czego potem żałuję, czasem bardziej, czasem mniej, zawsze jednak jedynie z powodów stricte egoistycznych. Bez samozachwytu mam również dość siebie, bo zwracam wyostrzoną uwagę na wszystko powyższe. Wolałabym przechodzić niewzruszona obok.
--
P.S. Shoe Girl, jeśli czytasz, mogę prosić o kontakt?