Półsłówkiem..

Bombardują mnie półsłówka. 

Potrafią być zabawne. Ot, choćby wtedy, gdy niewidziany circa dwadzieścia lat kolega opowiada mi konspiracyjnym tonem punktową historię swojego życia żywcem wyjętą z płaczliwo-sensacyjnych programów telewizyjnych, oczekując, że wypełnię sobie luki szczelnie faktami pobranymi z ulicznych plotek. Mniej zabawnie było za to wysłuchiwać zupełnie półsłówkami nieprzyprawionych wyznań, że z kolegi jest świetna partia, gotująca, piorąca i tylko sprzątać i myć naczyń nielubiąca, i gdybym tylko chciała, mogłabym odwrócić jego nieszczęsny los i delektować się jego towarzystwem, tudzież ziemniakami na parze ze schabową wkładką. I nawet nie bardzo zniechęcała go informacja, że ja zwykle leżę, pachnę i czytam.

Potrafią być zabawne. Ot, choćby i wtedy, gdy przerzucam się nimi z ludźmi, z którym rozumiem się w pół słowa, i z którymi nie muszę wymieniać zdań podrzędnie złożonych, by w lot pojąć, o czym w danej chwili mówią, podczas gdy postronny słuchacz gubi się w niuansach. Naiwnym byłoby sądzić, że będą mnie otaczać tylko tacy ludzie; nadętym byłoby myśleć, że ja potrafię wczuć się we wszelkiego typu postrzeganie. Chciałabym jednak potrafić spojrzeć na pewne kwestie z diametralnie różnego od mojego punktu widzenia, z perspektywy prowadzących półsłówkową wojnę podjazdową. Może wtedy łatwiej by mi przyszło zrozumieć strategie rządzące grą niedomówień i przejaskrawień. 

Potrafią być zabawne. Ot, i jeszcze wtedy, gdy żonglują nimi bohaterowie intrygującej historii spisanej bądź nakręconej, w której niedopowiedzenia można fantastycznie uzupełnić wytworami wyobraźni, interpretując iluzoryczną rzeczywistość na dziesiątki dobrych sposobów. Tymczasem na setki niedobrych sposobów odczytuję wędrujące zawiłymi drogami realnie istniejące półsłówka, serwowane z góry w dół. Słowa, które powinnam rozszyfrowywać bez problemu przyprawiają mnie o nad- i podinterpretacyjny ból głowy, bo zamiast skupiać się na rozwiązywaniu zagadek, wolałabym koncentrować się na prostej ścieżce codzienności, która prędzej zaprowadzi nas do wspólnego celu niż kluczenie wśród niejasnych przekazów.

---
UWAGA: W związku z tym, że autorka bloga "Uśmiechnięte myśli" nominowała mnie do zabawy, w której należy odpowiedzieć na wcześniej zadane przez Was pytania, poproszę o nie w komentarzach. Może to być ciekawe doświadczenie, okaże się bowiem, na ile z nich będę w stanie odpowiedzieć pełnym zdaniem, przy ilu posłużę się półsłówkami.