Wiosna we łbie, języki obce i dualizm amuletowy..

Po skończonym rozdaniu jeden brydżysta krzyczy do drugiego:
- Ty idioto! Czemu wyszedłeś w kiera?
- Przecież pokazywałeś mi serce, ripostuje tamten.
- A jak, cholera, robi serce? Pik, pik!

Czasem mówimy z Duńskim innymi językami. Jego zdaniem ja wypowiadam się w jakimś nie-do-ogarnięcia suahili naszpikowanym słowami niekoniecznie egalitarnymi, kolokwialnymi raczej, jednakowoż równie niezrozumiałymi. Ja sądzę, że posługuję się raczej marsjańskim, rzeczywiście czasem z deka zbyt swojskim dla mnie, a nieswojskim dla niego, ale konkretnym i niepozostawiającym pola dla domysłów. Tymczasem on wydaje się zmuszać mnie do kluczenia między interpretacjami, czego serdecznie nie znoszę, lubię bowiem sytuacje klarowne i niepozasłaniane. Równie ciężko jest mi czasem nadążyć za tokiem myślenia dziewiętnastolatków o duszach i pomysłach pięciolatków. Pomysłach, które przemieniają igłę w widły; które wcale nie są nowe, lecz w ich wykonaniu zostały rozdmuchane niczym przez kowalski miech, przez co muszę stawać przed nimi, tłumić paroksyzmy śmiechu i tłumaczyć, że w pewnym wieku pewnych rzeczy robić nie przystoi, choć ich postępek bardziej mnie rozbawia niż złości. Złoszczą mnie za to inne ich przewinienia, z wywoływaniem irytacji w innych na czele. Kiedy bowiem owa irytacja przynosi skutki dla dziewiętnastolatków niemiłe, wcielają się oni w role pokrzywdzonych dziecinek, które powinnam wysłuchać cierpliwie, pogłaskać po główkach i utwierdzić w przekonaniu, że wraz z osiągnięciem wieku (pseudo)dorosłego stali się królami świata. Nic z tego, ja wrednie uważam, że rządzić to oni sobie mogą czubkiem własnego nosa. I tylko dziewczęta widzą jak się morduję, a potem mówią tu i ówdzie, że im mnie żal, bo muszę się publicznie gimnastykować, by wydarzeń nie zbagatelizować, a jednocześnie pozostać w zgodzie z własnym uważaniem. Ach, i żeby do tego nie popaść w konflikt stulecia z panią, która ręce zatarłszy po przemienionym w widły pomyśle, pochlebiła sobie, że jej równolatki mądrzeją, podczas gdy moje głupieją. Wierzy w to święcie, choć w tej wierze jest całkowicie osamotniona. Nie przeczę, niektórym z moich po przekroczeniu progu dorosłości jakby się kilka śrubek w głowach poluzowało, czyli zwyczajnie im coś tam porządnie - pardon - pierdolnęło, ale generalnie to sympatyczne dzieciaki i nawet ci zapatrzeni w czubek swojego nosa, kiedy przejdzie im zacietrzewienie wywołane krytyką, pokazują nieobrażoną twarz i jest to twarz przyjemna.

Co nie udaje się ludziom, z łatwością przychodzi kotom. Moje żyją ze sobą w perfekcyjnej symbiozie, leżąc całe dnie pokotem tuż obok siebie i nawet sporadyczne parsknięcia nie burzą sielanki. Kotom zazdroszczę, potrafią bez mrugnięcia okiem zastosować się do przykazania, że "życie jest zbyt skomplikowane, więc lepiej się zdrzemnąć" (zaczerpnięte STĄD) i w poważaniu mają problemy, które my analizujemy w tą i z powrotem, wywracając je na drugą stronę w poszukiwaniu najkorzystniejszej opcji. Z nami koty też dogadują się bez problemu, nawet Franc, któremu należałoby zmienić imię na Jak-rzep-do-psiego-ogona, wczepia się bowiem pazurami w co popadnie, głównie w nas, chcąc nam pewnie przekazać, żebyśmy go przez przypadek nie upuścili, bo jeszcze nie wyląduje na cztery kocie łapy, a spadnie na łeb na szyję i sobie kark skręci. Tchórz. Powinnam pożyczyć mu mój bułgarski amulet, który noszę przypięty do torebki, przekornie uzupełniając jego moc sprawczą krzyżykiem kupionym niegdyś z zachwytu. Amulet wprawdzie ma moc przyciągania wiosny, a nie odganiania strachu, ale przy odrobinie dobrej woli można wyganianą przez niego zimę utożsamić z samym złem, zło zaś skojarzyć ze strachem i tak oto biało-czerwone włóczkowe ludziki z powodzeniem mogłyby zawisnąć Francowi na obroży, gdyby nie obawa, że swoimi czepialskimi pazurami w nicość zmieni pamiątkę z podróży. Ta zaś się jeszcze może przydać, bo temperatura na zewnątrz wcale nie jest przyjaźnie wiosenna, więc wszelkie sposoby odgonienia zimna są wciąż w cenie. Również ten, który polega na czterdziestopięciominutowym wgapianiu się w drzewo ozdobione nienaturalnie wielkimi, bibułowymi kwiatami o różowych środkach, które stoi w jednej z sal lekcyjnych i wpędza mnie w przedwiosenną zadumę. Nie jest to dobre miejsce do urządzania sprawdzianów, zamykam bowiem oczy i rozmarzam się, zamiast skupiać się na rytuale wyssanego z mlekiem poprzednich pokoleń uczniowskiego ściągania. Cóż tam jednak ściąganie, cóż wystrugane z igły widły, cóż języki obce, kiedy wiosna we łbie.