Ja, zwierzę blogowe..

Piszemy blogi. Dotykamy tematów ważkich, traktujących o losach i kondycji światów, w których żyjemy. Świata globalnego i światów naszych, znacznie bardziej prywatnych, lokalnych, emocjonalnych. Równie często piszemy o kwestiach zupełnie trywialnych, niegodnych większej uwagi ogółu ludzkości, ale zostawiamy je tutaj, bo uszczęśliwiły lub ubodły, bo są solą naszej codzienności, choć inni postrzegają je jako trywialne, miałkie, kuriozalne. Niby takie nic, ale zwyczajnie w człowieku siedzi potrzeba, by się rozsadzającymi emocjami podzielić, bo może ktoś ucieszy się razem z nami, dzięki nam uśmiechnie, może wspomoże, zrozumie, zmusi do wzięcia się w garść, pogłaska. Wszystko to można dostać również poza siecią, fakt, ale czemu nie skorzystać z obu dróg, jeśli komuś to potrzebne? Piszemy więc tutaj, ubierając myśli w słowa rozsądne, poukładane, naszpikowane argumentami, łapiemy też jednak chwile. Momenty nasączone duszą, opisane zdaniami pozornie bez ładu i składu, kipiące słowami u progu histerii, na skraju emocjonalnej przepaści. Chwytamy wrażenia, przyodziewając je w literki nieporadne, niepasujące do siebie, niestosowne do tematu, bo skropione potrzebą chwili. Blog to niejednokrotnie eksplozja myśli. Często chaotycznych, rozedrganych, nieokiełznanych. Myśli mieszkających tu, powstających teraz. Blog to nie gazeta, nie czasopismo, w których zdania są wygładzane, polerowane, zaprasowywane i podawane w estetycznym opakowaniu poprawności politycznej.

Rzadko odnoszę się do poleceń Onetu, choć zdarzają mi się one wcale niesporadycznie. Wczorajszego jednak milczeniem nie zbędę, bo było ono dla mnie mało zrozumiałe. Wyciągnięto z blogowego worka moje miałkie słowa, mój bzdurny drobiazg, nieistotne wydarzenie, które w rzeczywistości pozablogowej trwało kilka minut, w wirtualnej zaś rozrosło się do rangi burzy w szklance wody. Owszem, temat sam w sobie był ważki i warto poświęcić czas na rozebranie go na czynniki pierwsze, na omówienie, wymianę refleksji, czy jednak wstępem do dyskusji powinno być głupiutkie zdarzenie omotane chwilowymi emocjami? Czy nie warto by rozpocząć dyskusji od tekstu analitycznego, wypełnionego przemyślanymi argumentami, mądrego? Mam całkowitą świadomość, że decydując się na pisanie bloga na tym konkretnym portalu, jestem narażona na wyłapywanie moich słów i wystawianie ich na widok mocno publiczny, uważam jednak, że polecane teksty winny być merytorycznie wartościowe, a nie stanowić wyrwany z kontekstu poglądów i rozmyślnie wybrany, by prowokować, zlepek emocjonalnych refleksji, które jedynie sygnalizują mój pogląd na całość problemu, przez co mogą być interpretowane na tysiąc sposobów. Oczywiście, napisałam poniższe słowa, biorę za nie pełną odpowiedzialność i ich nie cofam, nie są one jednak warte tego, by stać się przyczynkiem do głębokich przemyśleń. Zupełnie więc nie dziwi mnie zaskoczenie niektórych komentujących faktem wyciągnięcia z czeluści tak trywialnych słów. Nieskromnie uważam, że napisałam wiele bardziej wartościowych tekstów. Cóż, kiedy nie były one wystarczająco kontrowersyjne. Ale czy tylko o wywołanie sensacji w tym blogowym interesie chodzi?