Stres w rozmiarze xxxl..

To był najbardziej stresujący egzamin w moim życiu, wyklarowała mi A., kiedy grzałyśmy się u niej styczniowym popołudniem. Właśnie świadkowałyśmy całkiem sporej grupie szaleńców, którzy wykuli sercowatą przeręblę w skutym lodem zalewie i zanurzyli się w wodzie po same uszy, podczas gdy mnie zamarzały dłonie, bo zapomniałam zabrać rękawiczek. Kilka miesięcy wcześniej Narcyzowie w końcu udało się namówić mnie na kurs prawa jazdy, choć odwlekała tę chwilę ile tylko się dało z zupełnie niezrozumiałych powodów. A to pieniędzy było szkoda, bo przecież w pipidówce wszędzie się da dotrzeć na piechotę albo na rowerze. A to nie uniknę jazd z uczniami i stresować się będę nieperfekcyjną zmianą biegów i panikowaniem w sytuacjach, kiedy na ulicach świętego miasta zbierze się tłum samochodów. A to znów zwyczajne niechciejstwo mnie ogarniało na myśl, że przestanę być wożona i w zakupach wyręczana, i sama będę musiała zasiąść za kierownicą, by pojechać po mydło i powidło. Wreszcie stało się. Pan instruktor, którego znałam i nie znałam - jest ojcem jednej z byłych wychowanek, ale na wywiadówkach widywałam się z matką - wsadził mnie do auta, byśmy przewieźli się po pipidówce i sprawdzili, czy z drogi nie wypadam. Nie wypadałam, bo wcześniej Narcyz nauczył mnie jako tako trzymać się własnego pasa i od biedy operować biegami. Pierwszy wypad do świętego miasta zaliczyłam z aktualnym uczniem, co było o tyle stresujące, że małolat dryg do jazdy miał, a ja pogubiłam się kompletnie na dwupasmowym rondzie położonym niefortunnie przy samym do miasta wjeździe. Potem okazało się, że nie taki diabeł straszny w porównaniu z placem manewrowym i sytuacją, w której jadący przede mną samochód ześliznął się na sąsiedni pas w dniu, w którym droga była tak oblodzona, że autobusy miejskie stanęły na poboczu, a autobusy międzymiastowe blokowały ronda, bo w żadną stronę ani rusz. Tak czy inaczej, dość bezboleśnie przebrnęłam przez skręt w lewo, niewidoczne w lusterkach tramwaje i bez prawa jazdy kierującego jedną ręką czarne BMW gówniarza, który uprzednio nie zdał kilku egzaminów, a podczas kursu chciał koniecznie w naszym towarzystwie zginąć pod ciężarówką. Dotrwałam jednak do egzaminu. A nawet dwóch. Za pierwszym razem ponoć przejechałam zbyt blisko stojącego na poboczu samochodu. Ponoć, bo akurat w momencie omijania pojazdu przeżywałam atak zaćmienia umysłu i grzechu swojego nie pamiętam. Druga próba nastąpiła kolejnego dnia i był to pomysł szalenie trafiony, choć wielu mówiło mi, żebym zrobiła sobie przerwę na ochłonięcie. Zupełnie się nie znają. Moim egzaminacyjnym marzeniem bowiem właściwie by była sytuacja, w której instruktor zawozi mnie pod ośrodek i mówi, że tym razem wcale nie stajemy tu na kawę, a będą testować moje umiejętności wciąż wcale jeszcze nie kierowcy. Tak więc za drugim razem z miejsca wcieliłam się w rolę blondynki z kiepskich kawałów. Już mnie pan egzaminator wylegitymował, już mi przedstawił zasady egzaminu, już wylosowałam, jakie światła i co spod maski mam zaprezentować. Łatwizna, wydawałoby się, ale dlaczego maska nie chciała się otworzyć? Pan spojrzał na mnie z pobłażaniem, co wyrwało na chwilę mnie z otumanienia, dzięki czemu mogłam zasiąść za kierownicą, wrzucić jedynkę, powoli puszczać sprzęgło, jednocześnie delikatnie naciskając gaz i stwierdzić, że samochód nie jedzie. Bieg był, sprzęgło mi się z hamulcem nie pomyliło, ręczny zluzowany, więc zaczęłam zabawę od nowa, a auto, choć wyło, ani drgnęło. Ki diabeł? Postanowiłam dla odmiany wcielić się w skórę rajdowca i wreszcie egzaminator się doczekał: łuk poszedł prawie jak z płatka, choć w pewnym momencie kompletnie nie wiedziałam, co robię; pod górkę wjechałam po chwili wahania, potrzebnego, by uspokoić drżenie nóg; na osiedlowym parkingu udało mi się uniknąć elek, co poczytuję sobie za cudowne zrządzenie losu, bo nie ma nic gorszego niż dwóch niezdecydowanych początkujących kierowców zwróconych bagażnikami do siebie i żaden nie decyduje się ruszyć, po czym obaj zaczynają cofać jednocześnie; przy wyjeździe prostym jak 2+2 pozwoliłam sobie wjechać w zaspę; łut szczęścia przyświecił mi również podczas wciskania się na lewy pas, bo skręcić trzeba było, a żaden z doświadczonych, wiecznie spieszących się kierowców nie był łaskaw wpuścić zestresowanej zdającej. A. nie myliła się ani odrobinę: to był najbardziej stresujący egzamin w życiu. O wiele bardziej wpędzający w panikę niż podróż do wojewódzkiego miasta z prawie teściową na tylnej kanapie. O wiele bardziej podnoszący ciśnienie niż pierwsza samodzielna podróż na komunię córki brata. O wiele bardziej wywołujący przyspieszone bicie serca niż wyjechanie z parkingu pod supermarketem w dniu pospolitego ruszenia spowodowanego dwoma wolnymi dniami. O wiele bardziej stresogenny wreszcie niż alkotestowanie dzień po odebraniu dokumentu, bo dmuchnie pani, bo jedzie coś pani tak podejrzanie powoli.