Uporczywie omijam..

Po dwóch tygodniach rozdrażnienia powrotem do pipidówszczyzny, w czasie których najchętniej biegałabym i natrętnie zdejmowała ludziom mentalne kagańce, choć ostrzegano mnie, że to grozi pogryzieniem, usiadłam z filiżanką namagnezowanej mlekiem kawy i zdecydowałam, że nie moje kagańce są nie moim problemem i weszłam w etap omijania. Od tygodnia omijam więc okazje do handryczenia się z kimś, kto koniecznie chce mnie wciągnąć w swoją sadzawkę z mętną wodą. Wprawdzie nie tylko nie udało mi się nie zamoczyć nóg, ale siedzę w błocie po samą brodę, wciąż jednak oddycham w miarę swobodnie. Gdybym zaczęła się topić, z całych sił wczepię się w pogrążycielkę i pociągnę ją za sobą, by towarzyszyła mi w bagnie. Takiej opcji jednak optymistycznie nie przewiduję, usilnie ignorując fakt, że ostatnie wydarzenia za wszelką cenę starają się mnie przekonać, iż optymizm powinien wyginąć wraz z dinozaurami, ustępując miejsca pesymizmowi i niewierze w ludzi. Omijam jednak uporczywie tę wiedzę, co chwila nadziewając się na naiwne zdziwienie, że można postępować aż tak podle, aż tak nie licząc się z innymi, aż tak egoistycznie. Zdziwienie moje jest tym bardziej dziwne, że egotyczne sytuacje powtarzają się cyklicznie od kilku lat i powinny już dawno przestać mnie zaskakiwać swoją intensywnością i swoistą bezczelnością, tymczasem wydaje się, że maniakalnie odmawiam przyswojenia lekcji o braku granic ludzkiej podłości. Jednocześnie, czyniąc jakby na przekór mojej naiwności, szerokim łukiem omijam wszelkie nieskazitelne anioły, odnoszę bowiem nieodparte wrażenie, że więcej w nich grzechu niż w stu diabłach. Od zawsze wolałam otwarcie rogate dusze niż okutane w bawełnę wyidealizowane autoportrety. Gdy więc robi mi się fizycznie niedobrze od widzenia i wiedzenia, wcale nie po angielsku wychodzę albo zagłębiam się w milczenie, kiedy zwyczajnie nie chce mi się nawet wstać.