O topielcu, bombonierce i lustrze..

Wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują, że zupełnie nie jest mi pisane kupno dotykowego telefonu. Wprawdzie sama z siebie wiem, że jest to raczej kiepski pomysł, zanim bowiem zdołałabym się z niego dodzwonić do wybranego abonenta, oddzwoniłabym wszystkich innych z listy, ale po trzech tygodniach od utopienia mojej obecnej Nokii najwyższy czas przekonać się do krzyków techniki. Uczniowie przekonują mnie, żebym kupiła sobie jakieś wodoodporne i niecierpiące od wstrząsów cudo, którego nazwy nie pomnę, ale domyślam się, że zapłaciłabym za nie bajońską cenę, a ja należę do tych, którzy musieliby się mocno w głowę stuknąć, zanim kupiliby telefon za więcej niż dwieście polskich złotych. Tak czy inaczej, kupić aparat muszę, bo posiadany przeze mnie topielec pozwala sobie od czasu do czasu nie odbierać, nie wybierać, nie ustawiać budzika oraz nie trzymać baterii dłużej niż pół intensywniejszego dnia. Pozwala sobie, nie może być inaczej, w najmniej odpowiednich momentach. Wydawałoby się, że nic prostszego: wsiadam w busa, jadę do większego miasta, udaję się do salonu i po sprawie. Niestety, w związku z tym, że zaraziłam się gdzieś paskudnym pracoholizmem, cały tydzień mam wypełniony prywatnymi lekcjami, na zakupy mogę wybrać się jedynie w niedzielę. Poprzednia była paskudna, lało jak z cebra aż zaczęłam mieszkać nad strumieniem, a nawet dwoma; dzisiaj natomiast wyszłam na busa, który nie przyjechał, bo albo niedzielnego busa odwołali, albo kierowca przyspieszył godzinę odjazdu, co zdarza mu się odkąd nam drogę do większego miasta na wschodzie wybudowali  gładką jak stół. Nic to, może jutro wreszcie się uda. Najwyższy czas; fakt, że nie zawsze mogę odebrać czy zadzwonić nie stresuje mnie tak bardzo, jak bardzo prawdopodobna sytuacja, w której nie będę mogła ustawić budzika. Wprawdzie spotkaną przy kurzym udku dyrekcję poinformowałam o takiej ewentualności, ale niekomfortowo się czuję, zasypiając. Przydarzyło mi się to nieszczęście tylko dwukrotnie i na tym najchętniej bym poprzestała. Jeśli nie uda mi się kupić telefonu przez kolejnych kilkanaście dni, mamusia obiecała mi przywieźć aparat ze swojej pokaźnej kolekcji. Zapakuje go do samochodu wraz z firanką, kaloryferem, obrazem, żarówką i bombonierką, którą mi sprezentuje, żebym miała czym poczęstować siostrzyczkę, kiedy ta przyjedzie w okolicach końca kwietnia. Mamusia nie bierze pod uwagę faktu, że zdążę pożreć zawartość bombonierki, nim siostra przyjedzie. Mam nieprzyjemną, głównie dla siebie, tendencję pochłaniania wszelkich słodyczy, kiedy te zajmują miejsce w domowych szafkach. Zdecydowanie łatwiej powstrzymuję się w sklepie: mogę nie kupić; kiedy już kupię, to kaplica. Ostatnio mam szczególną fazę na wszelkiej maści ciasta: od ulubionego truskawkowego z bitą śmietaną po różniste wypieki, które na szczęście można dostać w piekarni daleko ode mnie. W tej samej, w której jest lustro na całą ścianę i przez to lustro za każdym razem mam ochotę przejeść na drugą stronę ku światu, do którego nie wpuściłabym nieelastycznych, nieotwartych i bojących się śmiać.