Poświąteczne bajdurzenie..

Gdybym zaufała swoim kontestatorskim instynktom, oprotestowała święta i wypięła się na zaproszenie do rodziców, nie miałabym teraz największej na rynku mlecznej czekolady w lodówce. Od wczorajszego wieczora zjadam ją na kolacje i śniadania, a końca nie widać. Niby mam okazję, by przekuć słabą w silną wolę, z tym, że wolę to ja wolę ćwiczyć w sklepie, w domu wola, zupełnie niesilna, słabnie mi drastycznie. Memłam więc tę czekoladę z kawą, herbatą lub sokiem, zagryzając tabletkami i popijając syropem, bo z rodzinnych świąt, prócz wspomnień o kupnych pierogach, rosole na kurczaku i wołowinie, i bratowej z trzema książkami na krzyż (w tym jednej Coelho, jednej Wiśniewskiego i dwóch z biblioteki), przywiozłam piekielnie męczące mnie przeziębienie, które pewnie jest karą za grzech pożarcia wyżej wspomnianego rosołu przy wigilijnym stole. Dlatego jestem na etapie planowania skoku na bank. Za zrabowane pieniądze zakupię fabrykę chusteczek higienicznych, plantacje chrzanu i czosnku, i cytrynowy sad. Tymczasem, póki planów rabunku nie wdrożę, zakopię się w pierzyny i będę się odtwarzała twarze i upodobania sąsiadów z z moich bardzo szczenięcych lat. Bo tak jak po mamie ewidentnie odziedziczyłam upodobanie do niezachowywania tradycji, do nieprzemęczania się przed świętami i do niewcielania w życie zasady "zastaw się, a postaw się", tak po żadnym z rodziców nie odziedziczyłam zamiłowania do czytania. Muszę więc być córką listonosza czy innego kominiarza, nie czytuje bowiem mama, nie czytuje ojciec, nie czytuje siostra, nie czytuje brat. Nieszczególnie tkwią mi też w pamięci obrazy czytujących babci, dziadka i chrzestnej matki. Ja za to, po okresie nielubienia żadnej z książek, które mi w ręce wpadły, znów połykam same dobre czytadła, zachwycając się wszystkim: od biografii Castro, przez Trumana Capote, po Yoko Ogawę. Tak więc, tonąc w pierzynach, będę rozkminiała drzewo rodzinne, czytała upchnięte w piwnicy zaległości, trzymała się z dala od lodówki i byczyła przez kolejne dziesięć dni.