Już zakochana..

Zakochałabym się, wyszeptała dziewczynka uniesiona październikową wiosną. Zgłupiałaś doszczętnie, odkrzyknęła nieodrywająca się od ziemi czterdziestolatka. Wszystko to na pewno dlatego, że piję jabłkowe piwo, po raz tysięczny słucham płyty z piętnastego października, wiję się po pokoju jak Thom Yorke, a za oknem kwitną stokrotki. Lewituję gdzieś poza powinnościami, zawalam terminy, zostawiam wszystko na ostatnią chwilę. W zamian wzuwam zapomniane adidasy i biegnę przyszarzałym lasem, ledwie łapiąc dech. Kolekcjonuję wyduszone ze zmęczenia endorfiny, wymyślam utopijne scenariusze, kurczą mi się łydki, szura pod nogami złotoruda ścieżka, wiruję na jej środku, zamykam oczy, na własność mam cały świat. Śmieję się w głos i co z tego, że dzieciak z domu oddalonego o dwa patrzy na mnie podejrzliwie, bo musiałam się między wczoraj a dziś najeść szaleju, wcześniej przecież nie zachowywałam się aż tak. Generalnie niewiele mnie obchodzą reakcje otoczenia, dzielę się swoją euforią na prawo i lewo, i kompletnie mnie nie rusza, że przedzierzgam się w przeenergetyzowanego wariata. Popadam ze skrajności w skrajność, ze skażonej malkontenctwem marudy błyskawicznie zmieniłam się w napompowaną opioidami szczęściarę. Uśmiechniętą, wiecznie gadającą, nieustannie śpiewającą pod nosem, rozanieloną. W gruncie rzeczy już zakochaną. I czy to ważne, że niekoniecznie wiem w kim?