Frania mi spełni marzenia z tej ziemi..

Wydatki chadzają stadami. I są ściśle związane ze złośliwością przedmiotów martwych, postanawiających się psuć jednocześnie, zamiast ustalić jakąś sensowną kolejność. Moje zasoby finansowe zostały więc uszczuplone o pralkę i odkurzacz, a to dopiero czubek góry potrzeb paskudnie przyziemnych i nieprzyjemnie praktycznych. Kiedy już je wszystkie zrealizuję, będę żywiła się trawą jak Marquezowski doktor. Tudzież zajmę się pichceniem zupy na gwoździu, o której pisze Wachmistrz. I będę chudła w oczach, co jest perspektywą wielce pożądaną. Mogłabym wprawdzie skorzystać z propozycji znajomego i przyjąć w spadku pralkę Franię, ale obawiam się, że celebrowanie wpatrywania się w wirującą odzież, obserwowania, czy Frania tejże nie podgryza i żmudnego wyżymania ciuszka po ciuszku miałoby swój urok jedynie w parne dni, bo, jak pamiętam z dzieciństwa, Frania najpiękniej sprawuje się na podwórku, a tu pewnie ani się człowiek obejrzy, a przyjdą jesienne chłody i kto by chciał mieć wtedy ręce umoczone po łokcie. Wciąż się trochę zastanawiam nad przygarnięciem Frani, bo mogłabym wtedy zrobić znaczący krok ku marzeniu o Nikonie D5100, na którego, przy takich wydatkach, będzie mnie stać za jakieś dziesięć lat z okładem, kiedy przeterminuje się na tyle, że będzie kosztował grosze, a sprzedawcy będą go dawać w promocji z czymkolwiek, byle magazynów nie zaśmiecał. Nie jestem jednak pewna, czy wtedy wciąż będę czerpała radość z pochylania się na pękatymi, żółtymi pająkami, przed którymi jeszcze dwa lata temu uciekałabym z krzykiem, a które teraz dźgam źdźbłem trawy, żeby pozowały przyzwoicie, zamiast wypinać się na mnie odwłokiem w czarne paski. Moje marzenia o Nikonie dzielę z połową portalu społecznościowego i ogrania mnie smutek, że tyle osób marzy o czymś, co powinno być na wyciągnięcie ręki, bo nie chodzi o żadne Bahamy czy inne pragnienia nie z tej ziemi. Tymczasem zamrażam kawowe kostki lodu. Zaleję je niegotowanym mlekiem i będę miała niebo w gębie, na które zdecydowanie mnie stać.