Truchtem przez wyjątkowo ciasny maj..

Pokończyły się matury, wywiadówki i inne radości. Mam znów ograniczony jedynie kilkoma godzinami obowiązków czas dla siebie. Kiedy więc już przezwyciężę prowadzącą do wielokrotnego zawału serca zadyszkę, nawiedzającą mnie po kilku krokach truchtu, zacznę intensywnie ćwiczyć do maratonu. Umiejętność pokonywania długich dystansów wydaje się aktualnie niezbędna, biorąc pod uwagę, że jeszcze chwila, a odetną mi pipidówkę od okalających ją miast i miasteczek, skazując mnie na zmotoryzowanie albo na jogging właśnie. W grę wchodzi jeszcze żebranie o podwózkę lub wóz drabiniasty, ale i ludzie nieskłonni do szoferowania, i szkapę w bloku nieco kłopotliwie trzymać. Bo bloki nabierają realnych kształtów, usztywnionych podpisanymi umowami i zaciągniętymi kredytami. I doczekać się nie mogę, i wolałabym moment przeprowadzki odwlec maksymalnie daleko w czasie. Wprawdzie przerażenie obudzone zastanawianiem się, gdzie ja te wszystkie graty upchnę na dwukrotnie mniejszej powierzchni przeminęło z wiatrem, wciąż jednak zimny pot mnie oblewa na myśl mieszkania przez tydzień albo, nie dajcie bogowie, dwa z moją pełną zapału mamą. Uspokojona załatwieniem wstępnych umów, przestała mnie nękać telefonami, ale jestem pewna, że w myślach nieustannie przyszłe moje gniazdko maluje i mebluje, a mnie pomysłami molestuje. Pomyślę jednak o tym w końcu lipca, bo aktualnie inne zmartwienia absorbują moją uwagę. Po wielu perypetiach Duński wreszcie dostał pracę z prawdziwego zdarzenia i zamiast trzymać się jej pazurami, kombinuje jak koń pod górę, narzekając na nadmiar godzin i niedomiar gotówki. Wiadomo, też wolałabym mieć generalską pensję, za którą zjeżdżałabym świat wzdłuż i wszerz. Tymczasem łapię się na nienawidzeniu swojej pracy za biurokratyczne wymysły, za średniowieczne pomysły, za niesięganie po podane na talerzu i pretensje do całego świata, że się nie udało, za paranormalne zdolności, których sama nie mam, a których zazdroszczę, za zielenienie na zawołanie, za dorabianie górnolotnej ideologii do niechciejstwa i za alergię na wysublimowane paluszki i główki. Nie rzucam jej jednak w diabły, bo nie mami mnie wizja bezrobocia pod zimnym mostem. Najpierw muszę zarobić na bilet w miejsce gorące. Tak, zdecydowanie gorąco jest najbardziej pożądanym stanem. Ktoś gdzieś w sieci napisał, że chciałby suszy, klęski żywiołowej, wyschniętych pól, zaschniętych gardeł. Podpisuję się pod tym obiema rękami. Serdecznie dość mam lejącej się z nieba wilgoci, wolałabym lejący się bezlitośnie żar. Wydaje się więc, że powinnam zaprzestać prania. Ilekroć wypełniam pralkę, niebo zasnuwają ciemne chmury. W kwestii wywoływania deszczu czynię niemałe postępy: zaczęłam od siąpienia, doszłam do burz. Dziś jednak czary mary w łeb dostały: piorę, słońce się nie chowa, piję likier macchiato, snobuję się na nieudaną (Posiadanie wolnego czasu to w dzisiejszych czasach stempel nieudacznictwa, Krzysztof Varga) bez telewizji i wymyślam sposób, jak pozbyć się trudnych do wykorzenienia nawyków sięgających jądra planety. I jak zabrać się za leżącą odłogiem pracę, która idzie mi jak po grudzie. Ale to nic. To nic.