Blogowe paranoje niżej podpisanej..

Gdybym kiedykolwiek zapomniała, jaką iluzją jest anonimowość w sieci, zawsze mogę zajrzeć do pewnej wiadomości na Naszej Klasie, którą dostałam spory już czas temu. Ponieważ nigdy nie myślałam, że ktoś zupełnie obcy będzie starał się mnie wyśledzić, mail - skądinąd bardzo miły, zupełnie nienachalny i absolutnie niewinny - od mężczyzny zupełnie mi nieznanego wprowadził mnie w stan chwilowego szoku. Nie, żebym była przekonana, iż jestem nie do wytropienia, bo istnieją narzędzia mogące na podstawie mojego IP wyczytać pewnie mój kod genetyczny (a jak jeszcze nie istnieją, to zaistnieją), ale sam fakt, że ktoś może chcieć mnie odszukać z imienia i nazwiska delikatnie zbił mnie z tropu. Oczywiście wielu z Was zna mnie z danych personalnych, pipidówki na mapie, koloru oczu i kilogramów w zapasie, jednak dzielenie się powyższym było z mojej strony działaniem świadomym i podjętym w pełni władz umysłowych, takie akty zaś nie tchną poczuciem zagrożenia. Choć nie, słów użyłam zbyt szumnych: sytuacja była nie tyle groźna, ile niezręczna. Nie znaczy to bynajmniej, że wydarzenie opisane powyżej, jak i te wspomniane poniżej, zmusiłyby mnie do zastanowienia się nad porzuceniem bloga. Ba, jedynie na kilka chwil przywołały myśl o zmianie adresu czy ukryciu archiwum, które wypełnione jest krępującymi niejednokrotnie wyznaniami. Jeszcze się jednak taki nie urodził, który by mnie do ucieczki zmusił - w to chcę wierzyć, naiwna to wiara czy nie.

W powyższe uwikłany był człowiek mi obcy, zdecydowanie mniej zręcznie poczułabym się jednak, gdyby okazało się, że czytuje mnie połowa szkoły, uczniów czy nauczycieli - mało ważne, a potem po kątach, patrząc na mnie wzrokiem dziwnym, przyklejają moim wynurzeniom etykietki, nie dając mi najmniejszej szansy na obronę swoich racji. Wprawdzie na blogu nigdy nie padła nazwa pipidówki, moje imię pojawiło się w niewielu komentarzach, niemniej jednak piszę o pewnych wydarzeniach, które mogą być przez uważnego, lokalnego czytelnika łatwo skojarzone. Tym sposobem istnieje ryzyko, że owa połowa szkoły (nie)delektuje się moimi przemyśleniami. Jakkolwiek jest, wolę pozostawać w słodkiej nieświadomości, uświadomienie skutkowałoby bowiem zbytnim cyzelowaniem słów i opinii. Wystarczy, że serducho mi drgnęło po raz pierwszy, kiedy mąż koleżanki po jednej z poleconych notek domyślił się, że tego bloga prowadzi ktoś z pipidówki (koleżanka wie, że piszę, chyba nie zna/pamięta adresu), po raz drugi, kiedy kolega z pracy zachwycił się jakąś notką (okazało się, że dostał jedynie kopię tekstu, a nie link do bloga) i po raz trzeci, kiedy wyszło na jaw, że czytująca mnie Enigma jest moją geograficzną dość bliską sąsiadką. Na ten czas wrażeń mi wystarczy.

Niekoniecznie aż tak bardzo boję się utraty (złudnej, pamiętajmy) anonimowości. Nie wypisuję wszak tutaj jakichś wielkich farmazonów, umiałabym z byciem czytaną publicznie żyć. Nick niewątpliwie daje jednak poczucie swobody, a fakt, że napiszę notkę najbardziej oczywistą nie oznacza, że od razu rozpoznają mnie pipidówkowe tłumy, a link do bloga zacznie krążyć drogą pantoflową, by w końcu ukazać się na oficjalnej stronie szkoły, pipidówki i w pipidówkowej gazecie lokalnej. Jakiś czas temu tą właśnie, zbytnią jego zdaniem, swobodę zarzucił blogującym znany dziennikarz. I rozpętał którąś tam wojnę blogową. Nie zamierzam się wgryzać w temat szczególnie dokładnie, jednak wracając do myśli wyrażonej w pierwszym akapicie, jestem pewna, że gdybym śmiała obrazić tutaj kogokolwiek z ludzi władzy i wpływu, znaleziono by mnie po IP w tempie bardziej niż błyskawicznym, nie pozostawiając cienia szansy na obronę. I tak oto skończyłaby się moja uprzywilejowana pozycja anonimowej blogującej. Ciągano by mnie po sądach w nieskończoność (albo skończono by ze mną w try miga), gdy tymczasem którykolwiek z dziennikarzy wyrażających swoje myśli (kto to wie, czy do końca) otwarcie zasłoniłby się wolnością prasy i postawiłby na straży prawa do wyrażania swoich przekonań całą stojącą za nim korporację. Kto stoi za mną? Duński i koty. Przy czym co do Duńskiego, z jego jak-pies-do-jeża podejściem do blogów, pewności nie mam.