Będzie mi rozkosznie samotnie..

Wrzucam manele do zdezelowanego plecaka i jadę. Jadę na wyspę ludzką stopą nietkniętą. Będę leżała brzuchem do góry, wróżyła z chmur, zanurzała stopy w gorącym piasku, jadła arbuzy, nektar piła. Będzie mi cicho, będzie mi błogo, będzie mi rozkosznie samotnie. Zanim wyjadę myśli powrozem spętam, do ciemnej piwnicy rzucę, usteczka im zaknebluję. Muszę mieć pewność, że nie wcisną się przez niedbale zasunięty suwak, nie ukryją pod zwiewną kiecką w makową łączkę, nie wyskoczą jak filipy z konopi, by mnie na bezludnej wyspie zadręczać chaotycznie kreślonymi analizami czynów przeszłych i nękać wytykaniem braku planów przyszłych.

Zaraz, zaraz, hola moja panno. Pozwoliłaś się zanadto ponieść wyobraźni. Już tam byłaś, już samotnością upajałaś się do granic słodkiego bólu, a z głowy nieobarczonej myślami wypadło, że zasady wyjazdu są proste: jedziesz, a pewnie, że jedziesz, ale kogoś wyjątkowego lub coś szczególnego wziąć ze sobą musisz. Nie liczą się kiecki w łączkę, poza konkursem są rybaczki w ciapki, pod uwagę nie bierze się sandałków z rzemyków, te zwyczajne są, corocznie letnie, wyświechtane cowakacyjnym wspólnym przebywaniem. Myśli więc z powrotem do głowy wtłocz i kombinuj, co jest warte bycia tam z tobą, kto jest tego wart.

Kogo zabrać? Duńskiego, z którym dzieliłabym chwile niezapomniane, niezdarzające się na co dzień? Za wiele lat, gdy wiatr ponuro gwizdałby w szczelinach dachu, usiedlibyśmy przy kominku, wyciągnęli wspomnienia, zapadli w sen staruszków uśmiechając się błogo do naszych snów, osobnych lecz ze wspólnym mianownikiem. A może powinnam wziąć ze sobą Fridę Kahlo? Za życia była niczym rajski ptak, pasowałaby do wyspy położonej w ziemskim raju. Nauczyłabym mnie, jak żyć barwnie, jak stawiać czoła wyzwaniom, jak taranować przeszkody, jak czerpać garściami z tego, co nam dane, a często przez nas niezauważane.

Co wziąć? Laptopa, by móc spisywać wszystko, co widzę, słyszę i czuję? Tak, by po powrocie do codziennego świata nie złapać się na tym, że wspomnienia mnie przytłaczają, że nie umiem ich opisać, nie umiem zdecydować się, co było piękne, a co piękniejsze. Czy raczej książkę wybraną na chybił trafił ze stosów wypełniających szczelnie szafkę? Słowa autora mogłyby mi pomóc odnaleźć słowa potrzebne do spisania na wieczną pamiątkę przygody życia. Część wspomnień zapisałabym wtedy drobnym maczkiem na strzępku papierku, część wyryłabym w sercu, część wywietrzałaby z pamięci, płocha i ulotna, zostawiając za sobą jedynie nieokreślony aromat, delikatny zapach raju.

Pokusa jest wielka, ale nie, nie wezmę ze sobą Duńskiego; będąc daleko przypomnę sobie, jak to jest za nim tęsknić. Nie wskrzeszę też ducha Fridy, zostawię go sobie na czas, kiedy codzienność zszarzeje do cna. Wtedy jej pasja życia stanie się nieodzowna, w raju o radość łatwiej, sama ją w sobie obudzę. Nie zapakuję też laptopa, odciągnie mnie od kompletnego zanurzenia się w głuszy, połączy z cywilizacją, zaburzy percepcję. Nie wsunę do plecaka również powieści, choć widmo nudy, nawet i na najbardziej rajskiej z wysp, nieco mnie straszy, a książka świetnie by sobie z nim poradziła.

Wezmę ze sobą święty spokój. Zapakuję delikatnie w wyściełane atłasem pudełeczko, przykleję na wierzch nalepkę fragile i wyślę ekspresem na wyspę. Tam uwolni się pod wpływem moich zaklęć, rozleje się na całą wyspę, wymości dla mnie łoże orchideami i łagodnymi myślami, a kiedy przyjadę, otoczy mnie kokonem wyciszenia. Cała oddam się zmysłowemu odczuwaniu, w zapomnienie odejdzie pośpiech, w kąt rzucę nerwowość, zablokuję dostęp nieładowi. Będę leżała brzuchem do góry, wróżyła z chmur, zanurzała stopy w gorącym piasku, jadła arbuzy, nektar piła. Będzie mi cicho, będzie mi błogo, będzie mi rozkosznie samotnie.

Biegnę wrzucić manele do zdezelowanego plecaka.