Nie wiem, czy to nie przedwczesna euforia, ale chyba nauczyłam się rozróżniać siedemnastoletnie bliźniaczki podobne do siebie jak dwie krople wody. Na pierwszy rzut oka, na wnikliwszy bowiem okazuje się, że jedna jest bardziej pucołowata, druga, wiadomo, mniej. Wciąż mam wprawdzie problem z określeniem która jest która, kiedy stoją przede mną pojedynczo, na lekcji jednak jestem w komfortowej sytuacji, bo dziewczyny są frekwencyjnie wzorowe, zawsze są. Dumna jestem z tego faktu niesłychanie, bo przyznały się, że nauczyciele generalnie ich nie rozróżniają, a nigdy nie mylą się tylko najbliżsi przyjaciele i mama. Zwłaszcza ich mamę z tej kwestii podziwiam. Teraz dziewczyny są już duże, każda ma własny zestaw cech charakteru, które w domu na wierzch intensywniej wychodzą, ale przecież kiedyś były malutkie i identyczne. Ja pewnie musiałabym wytatuować każdej choć pierwszą literę imienia, bo w matczyne moje serce i jego ewentualną umiejętność rozróżnienia przez miłość średnio wierzę. Mimo faktu, że całe życie miałam do czynienia z bliźniętami: dwa lata młodsze rodzeństwo mam bliźniacze. Nieidentyczne jednak i płciowo odmienne. Wyglądem zresztą też różnią się wielce: siostra ma ciemne włosy, dodatkowo je na czarno farbuje, brat jest blondynem; ona jest wysoka i smukła, on ma tendencje do hodowania brzuszka i wzrostem nie grzeszy. Do tego siostra charakterologicznie zawsze była mi daleka, z bratem od zawsze dogadywałam się niemal bez słów. Teraz, kiedy wyrośliśmy z dziecięcych fanaberii, relacje mamy inne. Z bliźniakami jednak będę miała do czynienia do końca życia również z powodu Duńskiego. Nie, on brata bliźniaka nie, siostry też nie, za to urodził się pod bliźniaczym znakiem zodiaku i ponoć pasuje do mnie idealnie, choć czasem kłócimy się tak, że iskry lecą, a i talerze pewnie by poleciały, gdyby nie fakt, że strasznie je lubię i gdzie ja bym kupiła drugie takie. Na tym jednak z bliźniakami nie koniec: się nam dziś z podrzuconej rok temu kotki urodziły kompletnie nieidentyczne:
